บทที่ 411 ศีรษะของข้าส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยวแล้ว
วันนี้แสงแดดเจิดจ้า หลี่เยว่หานต้องอุดอู้อยู่แต่ในห้องอุ่นมานานครึ่งเดือน เมื่อเห็นว่าอากาศภายนอกดีถึงเพียงนี้ นางจึงอดมิได้ที่จะรบเร้าขอให้เมิ่งฉีฮ่วนพานางออกไปรับแสงแดดบ้าง
“เมื่อวานเจ้าเพิ่งอ้อนวอนขออาบน้ำ ข้าก็ยอมตามใจไปแล้ว วันนี้เจ้ายังจะออกไปตากแดดอีก หากเกิดต้องลมจนล้มป่วยจะทำอย่างไร!” เมิ่งฉีฮ่วนมองดูหลี่เยว่หานที่ดึงรั้งชายเสื้อเขาไว้ไม่ยอมปล่อย พลางถอนหายใจอย่างจนปัญญา ทว่าแววตานั้นกลับเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดูยิ่ง
“ท่านดูสิ ข้างนอกไม่มีลมเลยสักนิด อีกทั้งข้ายังสวมเสื้อผ้ามิดชิดถึงเพียงนี้ ย่อมไม่มีทางต้องลมแน่นอนเจ้าค่ะ!” หลี่เยว่หานยังคงรบเร้าเมิ่งฉีฮ่วน พยายามทำสีหน้าแววตาให้ดูน่าเวทนาขึ้นอีกหลายส่วน
สุดท้ายเมิ่งฉีฮ่วนก็ได้แต่ทอดถอนใจและยอมตามใจนางจนได้
เขามักจะแพ้ทางลูกอ้อนของหลี่เยว่หานเสมอ…
เมิ่งฉีฮ่วนหยิบเสื้อคลุมขนสัตว์ตัวหนามาห่อหุ้มร่างกายของหลี่เยว่หานจนมิดชิด แล้วอุ้มนางออกไปยังลานบ้าน วางลงบนเก้าอี้เอนหลังที่ปูทับด้วยหนังสัตว์ถึงสองชั้น จากนั้นจึงกำชับให้คังโหรวและหมิงจูดูแลนางให้ดีก่อนจะขอตัวจากไป
การตัดสินใจออกจากเมืองหลวงในครั้งนี้ค่อนข้างกะทันหันและเวลาก็เหลืออยู่น้อยนิด เมิ่งฉีฮ่วนจึงต้องรีบไปสะสางเรื่องราวที่ค้างคาให้เสร็จสิ้นโดยเร็ว
เมื่อเห็นเมิ่งฉีฮ่วนเดินลับตาไปแล้ว หลี่เยว่หานก็รีบกวักมือเรียกหมิงจูแล
