บทที่ 410 ท้องฟ้าแห่งเมืองหลวง ในที่สุดก็ถึงคราวผลัดเปลี่ยน
“เมิ่งเหวินจั๋ว!” จี้ซินเยว่แผดเสียงตะโกนอย่างเสียสติ “ท่านกล้าหมิ่นเกียรติข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ!”
“เหตุใดข้าจะมิกล้า?” เมิ่งฉีฮ่วนย้อนถาม มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มหยัน “จี้ซินเยว่ เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าเรื่องคาว ๆ ที่เจ้าทำไว้จะไม่มีใครล่วงรู้? ในแวดวงชนชั้นสูงของเมืองหลวง เจ้ามันก็แค่โคลนตมที่เน่าเฟะนานแล้ว ยังจะมาแสร้งทำตัวเป็นสตรีผู้รักษาพรหมจรรย์ต่อหน้าข้าไปเพื่ออะไร?”
คำพูดของเมิ่งฉีฮ่วนทำให้ใบหน้าของจี้ซินเยว่ซีดเผือดราวกับกระดาษ
สิ่งที่เขากล่าวมามีหรือที่นางจะไม่รู้ เพียงแต่นางหลอกตัวเองมาตลอดว่า ในใจของเมิ่งฉีฮ่วนนั้น นางยังคงเป็นยอดหญิงอัจฉริยะอันดับหนึ่งผู้สูงส่งดั่งดอกกล้วยไม้เช่นในวันวาน มิใช่ฮูหยินสกุลเฉินที่มีชื่อเสียงฉาวโฉ่
นางจึงปักใจเชื่อว่า ต่อให้นางเป็นฝ่ายเข้าหาเขา เมิ่งฉีฮ่วนก็คงไม่กล้าใช้ถ้อยคำรุนแรงนัก ที่ผ่านมาแม้เขาจะปฏิเสธแต่มักจะรักษามารยาทไว้อย่างครบถ้วนเสมอ
ทว่านางไม่เคยเฉลียวใจเลยว่า เมิ่งฉีฮ่วนมิได้ปฏิบัติต่อนางเช่นนั้นเพียงผู้เดียว แต่เขารักษามารยาทกับทุกคนอย่างเท่าเทียม สาเหตุที่เขาไม่เคยกล่าววาจาร้ายกาจใส่เธอ นั่นเป็นเพราะที่ผ่านมาจี้ซินเยว่ไม่เคยดูถูกหลี่เยว่หานต่อหน้าเขาในยามที่เจ้าตัวไม่อยู่
แต่คราวนี้นางเพียงหลุดปากเรียกหลี่เยว่หานว่าสตรีขี้อิจฉา กลับต้องแลกมาด้วยฝ่ามือของเมิ่งฉีฮ่วน ห
