บทที่ 409 เจ้ายังมิเทียบเท่าคณิกา
“เจ้าว่าอย่างไรนะ เจ้าจะพาเยว่หานจากไปอย่างนั้นหรือ?” ฟางจื่อหลานที่กำลังนั่งจิบชาอยู่ในห้องโถงรับรองพลันขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้ยินคำกล่าวของเมิ่งฉีฮ่วน “ยามนี้เยว่หานยังมิพ้นกำหนดอยู่ไฟ การพานางเดินทางไกลในช่วงนี้ย่อมส่งผลเสียต่อร่างกายของนางยิ่งนัก!”
“ระหว่างการเดินทางข้าจะดูแลเยว่หานอย่างสุดกำลังพ่ะย่ะค่ะ” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยตอบ “ก่อนหน้านี้ข้าสั่งทำรถม้าขนาดกว้างขวางเป็นพิเศษคันหนึ่ง ซึ่งเพียงพอให้เยว่หานพักผ่อนได้อย่างสบาย อีกทั้งข้าจะเตรียมผู้ติดตามไปให้พร้อมพรั่ง ทั้งคนที่จะคอยปรนนิบัติเยว่หานและคนที่ต้องดูแลบุตรทั้งสอง ข้าจะนำพาไปทั้งหมด”
เมื่อได้ฟังเช่นนั้น ฟางจื่อหลานนิ่งตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “เหวินจั๋ว เจ้าบอกความจริงแก่ข้าเถิด ว่าแท้จริงแล้วเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่”
“ท่านป้าสะใภ้” เมิ่งฉีฮ่วนมิต้องการให้ผู้ใดล่วงรู้เรื่องของจงเจิ้งเสียนไปมากกว่านี้ จึงจำเป็นต้องยกเหตุผลอื่นมาอ้าง “ยามนี้ข้ามีตำแหน่งเป็นถึงเสนาบดีกรมอาญา อีกทั้งยังได้รับแต่งตั้งเป็นแม่ทัพม้าเหล็ก การศึกครั้งนี้ข้าตีแคว้นเสวียนจิ้งจนแตกพ่ายและคุมตัวองค์ชายรองกลับมาดำเนินคดีที่เมืองหลวง
ฝ่าบาทต้องมีความหวาดระแวงในตัวข้าเป็นแน่ หากข้ายังคงพำนักอยู่ในเมืองหลวงต่อไป นอกจากจะรังแต่จะเพิ่มภาระและความยุ่งยากแล้ว ย่อมมิมีผลดีประการใดเลย… อย่างไรเสีย องค์ชายรองก็เป็นพระ
