บทที่ 408 ลาออกจากราชการ คืนลัญจกรหยก
หลังจากเมิ่งฉีฮ่วนพาทารกน้อยกลับมาส่งถึงมือภรรยา เขาก็รีบมุ่งหน้าเข้าวังหลวงในทันที
ก่อนที่จะคลอด หลี่เยว่หานทราบดีว่าตนเองตั้งครรภ์แฝด ทว่าไม่นึกฝันว่าจะเป็นแฝดชายหญิง ถึงกระนั้นนางก็ตั้งชื่อเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว บุตรชายให้ชื่อว่า เมิ่งสืออี้ ส่วนบุตรสาวให้ชื่อว่า เมิ่งอิงหนิง
ยามนี้เมื่อบุตรสาวกลับมาสู่อ้อมอกอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน แม้หลี่เยว่หานจะทราบดีว่าเมิ่งฉีฮ่วนที่กำลังปกปิดความจริง ทว่านางก็ไม่ได้ถามซักไซ้ให้ความจริงกระจ่าง
นางสลับอุ้มบุตรสาวทีบุตรชายที พลางเอ่ยเรียก ‘อาอี้’ ‘อาหนิง’ ไม่ขาดปาก แววตาฉายชัดถึงความปิติยินดีอย่างสุดซึ้ง
ฝ่ายฟางจื่อหลานแม้จะรู้สึกว่าเรื่องราวมีเงื่อนงำชวนสงสัย ทว่านางก็ไม่คิดจะเอ่ยถามสิ่งใดให้มากความ แม้เมิ่งอิงหนิงจะหายไปนานถึงครึ่งเดือน แต่ฟางจื่อหลานที่เคยเวทนาทารกผู้นี้อย่างสุดหัวใจได้จดจำรูปพรรณสัณฐานของนางไว้จนติดตา
นางจำได้แม่นยำว่าที่ข้อมือของทารกน้อยมีปานแดงรูปขนนกอยู่ เมื่อตรวจเช็กดูแล้วพบว่าเป็นเด็กคนนี้จริง ๆ นางจึงไม่คิดจะสืบสาวราวเรื่องอีกต่อไปว่าเหตุการณ์เป็นมาอย่างไร
ณ พระราชวังหลวง
เมิ่งฉีฮ่วนยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทรงงานในห้องอักษร ลัญจกรหยกที่เขาพกติดตัวมาถูกวางลงเบื้องหน้าฮ่องเต้หลิงอวิ๋น ทั้งสองต่างนิ่งเงียบตกอยู่ในสภาวะคุมเชิงกันครู่ใหญ่ ไม่มีผู้ใดเอ่ยสัจจะวาจาออกมา
เนิ่นนานผ่านไป
