าเงียบ ๆ มองดูความวุ่นวายบนท้องถนนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวางถ้วยชาลงแล้วทอดถอนใจ “ท้องฟ้าแห่งเมืองหลวง ในที่สุดก็ถึงคราวผลัดเปลี่ยน เหวินจั๋วเอ๋ย… เจ้าคำนวณมาพันครั้งหมื่นหน แต่สุดท้ายก็ยังพลาดไปก้าวหนึ่งจนได้”
อู๋หัวมองตามสายตาของจงเจิ้งเสียนไป เห็นรถม้าคันหนึ่งกำลังวิ่งเอื่อย ๆ ผ่านท้องถนน มุ่งหน้าตรงไปยังทิศทางของพระราชวัง
“นั่นมัน…” อู๋หัวเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
จงเจิ้งเสียนถอนหายใจอีกครา “เสด็จพ่อเพื่อให้เหวินจั๋วอยู่ต่อ ถึงกับต้องสิ้นเปลืองแรงกายแรงใจถึงเพียงนี้เชียวหรือ… อู๋หัว ไปเตรียมรถม้าเถอะ พวกเราเองก็ถึงเวลาต้องกลับเข้าวังแล้ว”
