าเป็นตัวอันใด เหตุใดข้าจะมิกล้าลงมือกับเจ้า?” เมิ่งฉีฮ่วนหรี่ตาลง แววตาคมกริบประดุจน้ำแข็ง “สตรีแพศยาเช่นเจ้า กล้าดีอย่างไรมากล่าววาจาให้ร้ายฮูหยินของข้าต่อหน้าเช่นนี้ ใครเป็นคนมอบความกล้าให้แก่เจ้า!”
สตรีแพศยา…
จี้ซินเยว่มิเคยนึกฝันเลยว่า วันหนึ่งนางจะได้ยินคำประณามเช่นนี้จากปากของเมิ่งฉีฮ่วน “เหวินจั๋ว… ท่านว่าอย่างไรนะ? ท่านหาว่าข้าเป็น… สตรีแพศยาอย่างนั้นหรือ?”
“หรือว่ามิใช่?” เมิ่งฉีฮ่วนมองจี้ซินเยว่ที่นั่งกองอยู่บนพื้นด้วยสายตาดูแคลน “เลี้ยงดูบุรุษบำเรอไว้ในจวน รังแกบุตรสาวที่หลงเหลือไว้ของใต้เท้าเฉิน อีกทั้งยังคอยทอดสะพานให้ข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลังจากที่ข้ากลับถึงเมืองหลวง จี้ซินเยว่ เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการที่ผู้คนยกย่องเจ้าว่าเป็นยอดหญิงผู้มีพรสวรรค์อันดับหนึ่งของเมืองหลวง แล้วเจ้าจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ?”
“ในสายตาของข้า แม้แต่คณิกาในหอโคมแดง เจ้าก็ยังมิอาจเทียบเทียมได้เลย!”
