บทที่ 403 ฝันคืนสู่ชาติภพก่อน
หลี่เยว่หานที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ด้านข้างถึงกับตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก
เธอไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เห็นอยู่นี้คือเรื่องจริงหรือเป็นเพียงความฝัน ทว่าในยามที่หวังเฟิ่งถือมีดปอกผลไม้แทงเข้าใส่หลี่ต้าเฉิง เธอกลับรู้สึกได้ถึงความหนาวเหน็บที่เสียดแทงเข้าถึงกระดูก และเมื่อมีดในมือของหวังเฟิ่งปักลงไป หัวใจของหลี่เยว่หานก็พลันปวดร้าวอย่างรุนแรง…
หวังเฟิ่งขวัญหนีดีฝ่อ!
เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นพลางจ้องมองหลี่ต้าเฉิงที่สิ้นลมหายใจไปแล้วด้วยดวงตาที่เบิกโพลง นิ่งค้างไปเนิ่นนานโดยไม่ทันตั้งตัว
แม้จะรู้ดีว่าตนไม่อาจสัมผัสตัวหวังเฟิ่งได้ แต่หลี่เยว่หานก็ยังพุ่งเข้าไปทุบตีและเตะถีบใส่อีกฝ่ายอย่างบ้าคลั่ง “สารเลว! เอาพ่อฉันคืนมา! เอาพ่อฉันคืนมานะ! นางฆาตกร!”
น้ำตาไหลรินออกมาไม่ขาดสาย ในยามนี้เองที่หลี่เยว่หานเพิ่งจะตระหนักได้ว่า แท้จริงแล้วเธอยังคงมีความผูกพันกับผู้เป็นบิดาอยู่
เพียงแต่ความเย็นชาและการลำเอียงที่สั่งสมมานานหลายปี ทำให้เธอซุกซ่อนความรู้สึกที่มีต่อบิดาเอาไว้จนมิดชิด ทว่าเมื่อถึงคราวเป็นตาย เธอกลับพบว่าตนเองสามารถให้อภัยหลี่ต้าเฉิงผู้ไร้ซึ่งจุดยืนคนนี้ได้แล้ว
“เยว่หาน เยว่หาน นั่นเจ้าใช่หรือไม่!” เสียงหนึ่งดังแว่วมา หลี่เยว่หานปาดน้ำตาพลางหันไปมอง พบว่าเป็นเมิ่งฉีฮ่วนนั่นเอง
“เยว่หาน เจ้าเป็นอะไรไป?” เมิ่งฉีฮ่วนมองดูหลี่เยว่หานจากระยะไกล ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยคว
