อาไฉ่ไม่กล้ารับไว้” ฮองเฮาปั้นหน้าตึงไม่มองฮ่องเต้หลิงอวิ๋นเลยแม้แต่น้อย “สองชั่วยามใช่หรือไม่ ข้าจะคุกเข่าเป็นเพื่อนฮั่นหรงฟูเหรินเอง เพื่อเป็นการขอขมาต่อพระสนมอันผิน”
เมื่อได้ยินดังนั้น ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นก็ตาสว่างทันที ประกาศกร้าว ณ ที่นั้นว่าอันผินใช้อำนาจบาตรใหญ่รังแกครอบครัวขุนนางที่มีความดีความชอบอย่างเปิดเผย เห็นความน่าเกรงขามของราชวงศ์เป็นสิ่งไร้ค่า ดูหมิ่นพระเกียรติ จึงสั่งถอดถอนยศและส่งตัวเข้าสู่วังเย็นพร้อมกับเหวินกุ้ยเหริน แถมยังสั่งลงโทษตระกูลฝ่ายแม่ของทั้งสองคนไปด้วยพร้อมกัน
หรูอี้กงกงที่อยู่ข้างกายฮ่องเต้หลิงอวิ๋นรีบสั่งให้คนมาลากตัวอันผินและเหวินกุ้ยเหรินที่กำลังร้องไห้ขอความเมตตาออกไป จากนั้นก็รีบไปร่างราชโองการส่งไปยังตระกูลฝ่ายแม่ของพวกนางทันที
เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น ฮองเฮาได้รับการง้อขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากฮ่องเต้หลิงอวิ๋น ก่อนจะช่วยพยุงหลี่เยว่หานลุกขึ้นจากพื้นพร้อมกับคังโหรว แล้วพากันกลับไปยังตำหนักซานเป่า
หลี่เยว่หานรู้ความจึงขอปลีกตัวออกมาก่อน กลับมายังห้องของตนเองแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
สำหรับการถูกดึงเข้าไปพัวพันกับเหตุการณ์ชิงดีชิงเด่นในวังหลังอย่างไร้สาเหตุในวันนี้ ทำให้หลี่เยว่หานรู้สึกซึ้งถึงความยากลำบากในการเอาชีวิตรอดในวังหลัง ไม่รู้ว่าหลายปีมานี้ฮองเฮาทรงผ่านมาได้อย่างไร สนมมากมายนับไม่ถ้วนต่างพากันจ้องเขม็งมาที่นางคนเดียว เมื่อไม่กี่ปีมานี้อง
