ค์ชายใหญ่ก็มาด่วนจากไปกะทันหัน ทุกวันนี้ภายนอกนางดูเหมือนคนไม่มีทุกข์โศกอะไร แต่จากการที่ได้มาพักอยู่ที่ตำหนักซานเป่ากับนางไม่กี่วัน หลี่เยว่หานย่อมรู้ดี
ทุกคืนฮองเฮาจะทรงประทับอยู่ในห้องพระเล็ก ๆ ครู่หนึ่งก่อนจะเข้านอน ในห้องพระนั้นมีรูปวาดขององค์ชายใหญ่จงเจิ้งเสียนแขวนอยู่ หลายปีมานี้ นิสัยด้านนี้ของนางไม่เคยเปลี่ยนเลย
ยากจะจินตนาการได้ว่า ผู้หญิงที่มีนิสัยอย่างฮองเฮา หากไม่มีความรักจากฮ่องเต้ การจะเอาชีวิตรอดในวังหลังจะยากลำบากเพียงใด
“ฟูเหรินอย่าคิดมากเลยเจ้าค่ะ” คังโหรวที่อยู่ข้างกายหลี่เยว่หานเห็นนางดูไม่สดชื่นจึงเอ่ยปลอบว่า “อย่างไรเสียพวกเราก็พักอยู่ที่นี่เพียงช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั้น เดี๋ยวก็ได้กลับไปที่จวนแล้วเจ้าค่ะ”
“เจ้ารู้ได้อย่างไร” หลี่เยว่หานถามออกไปลอย ๆ “ฮองเฮาบอกเจ้าหรือ?”
“ไม่ใช่เจ้าค่ะ” คังโหรวปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมา “ฟูเหรินลองคิดดูสิเจ้าคะ ฝ่าบาทไม่ได้เสด็จมาวังหลังตั้งกี่ปีแล้ว และจากตำหนักจิ่งไท่ของฝ่าบาทมายังตำหนักซานเป่าก็ไม่จำเป็นต้องผ่านอุทยานหลวง วันนี้ฝ่าบาทต้องได้รับข่าวสารบางอย่างที่อยากจะบอกฟูเหรินแน่ ๆ พอทรงทราบว่าฟูเหรินไปที่อุทยานหลวง จึงจงใจอ้อมไปยังอุทยานหลวงเพื่อตามหาฟูเหรินอย่างไรเล่าเจ้าคะ”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เยว่หานก็สะดุ้งโหยงทันที “เจ้าอย่าทำให้ข้าตกใจสิ!”
คังโหรวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขำจนตัวงอ “ฟูเหรินคิดมากไปแล้วเจ้าค่ะ อย่างไรท่านก็
