บทที่ 395 มาถึงจุดเติมเสบียง
เดิมทีแผนการของเขานั้นดีมาก ถึงตัวจะตายก็ไม่เป็นไร ส่วนบุตรชายที่ต้องใช้ชีวิตไร้จุดหมายไปวัน ๆ นั้น อย่างน้อยขอแค่มีชีวิตอยู่ก็พอแล้ว ดังนั้นเขาจึงเตรียมการไว้ตั้งแต่ออกจากเมืองหลวงแล้ว ว่าจะต้องสังหารจงเจิ้งเซวียนให้สิ้นชีพระหว่างทางให้ได้!
เขาคิดว่าวิชากู่ของจงเจิ้งเซวียนที่สามารถถ่ายทอดไปยังรุ่นลูกได้นั่นก็โหดร้ายพอแล้ว แต่ไม่คิดว่าจงเจิ้งเซวียนจะโหดร้ายกว่าที่ตนคิดไว้เสียอีก!
“เจ้าอย่าได้ถือโทษโกรธข้าเลย” จงเจิ้งเซวียนยังคงหลับตา พลางเอ่ยอย่างเนิบนาบ “หากจะโทษ ก็โทษที่ตัวเจ้าเองเถอะ ที่สมัยยังหนุ่มไม่ยืนหยัดในจุดยืน คิดแต่จะเลือกเจ้านายใหม่อยู่เสมอ มิเช่นนั้นข้าก็คงไม่ต้องใช้กู่พิษแบบนี้ เพื่อให้คนมีมากความสามารถเช่นเจ้าอยู่ข้างกายข้าหรอก”
“อ้อ ใช่แล้ว” จงเจิ้งเซวียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องสามัญทั่วไป “กู่พิษที่ข้าใช้กับเจ้าไม่เพียงแต่จะสืบทอดไปยังบุตรชายเท่านั้น แต่ภรรยาของเจ้าก็โดนด้วยเช่นกัน กู่พิษชนิดนี้ร้ายกาจมาก มันสามารถสืบทอดไปยังคนอื่นผ่านการร่วมรักระหว่างชายหญิง ส่วนกู่ตัวแม่อยู่ในร่างกายข้า ถ้าข้าตาย ครอบครัวของเจ้าก็จะไม่มีใครรอดชีวิต จงจำไว้ให้ดี”
โชคดีที่ตอนนี้เป็นยามค่ำคืน แม้ภายในรถม้าจะมีโคมไฟจุดอยู่ แต่นั่นก็มืดสลัว ตัวจงเจิ้งเซวียนเองก็คงหลับตาอยู่ จึงไม่เห็นสีหน้าอันชั่วร้ายโหดเหี้ยมบนใบหน้าของเจียงหมิง
น่
