ตอนที่ 394 ความสิ้นหวังของเจียงหมิง
ในคืนนั้น ประตูเมืองเมืองหนิงฉือเปิดออกอย่างช้า ๆ กลุ่มคนหนึ่งขี่ม้าออกจากเมืองอย่างเงียบกริบท่ามกลางยามราตรี คนจำนวนหลายสิบคนขี่ม้าล้อมรถม้าคันหนึ่งไว้ตรงกลาง มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ
เสียงร้องอย่างสังเวชของนกอินทรีราตรีดังขึ้นหลายครั้ง เสียง ‘ซู่ซู่’ ดังขึ้นจากป่าไม้ ราวกับมีสัตว์ร้ายนับไม่ถ้วนซุ่มซ่อนอยู่ กำลังเคลื่อนไหวอย่างเป็นระเบียบภายใใต้การสั่งการของหัวหน้า
ยามจื่อ
กลุ่มคนที่ออกจากเมืองหนิงฉือมาถึงจุดเติมเสบียงแห่งแรก หลังจากให้ม้าดื่มน้ำแล้ว พวกเขาก็ซื้ออาหารแห้งและน้ำจากจุดนั้นอีกบ้าง พักผ่อนไม่ถึงครึ่งยามก็เดินทางต่อทันที
หลังจากที่พวกเขาออกเดินทางไป นกอินทรีราตรีตัวหนึ่งที่คล่องแคล่วและดุร้ายก็บินออกจากลานหลังของจุดเติมเสบียง
ในคืนนั้น บรรยากาศโดยรอบเงียบสงบจนน่ากลัว กลุ่มคนของจงเจิ้งเซวียนวิ่งควบม้าอย่างรวดเร็วไม่หยุดพักแม้แต่น้อย จงเจิ้งเซวียนนั่งในรถม้าหลับตาพักผ่อน แต่ใจยังสงบไม่ได้
เจียงหมิงที่ติดตามจงเจิ้งเซวียนนั่งในรถม้าอยู่ด้วยตลอดทาง เห็นจงเจิ้งเซวียนขมวดคิ้วอยู่ตลอดทาง จึงกล่าวขึ้น “องค์ชาย ทรงกังวลอยู่หรือพะยะค่ะ”
“อืม” จงเจิ้งเซวียนพยักหน้าอย่างไม่ปิดบัง “ข้ารู้สึกตลอดว่า ด้วยความระมัดระวังของเมิ่งเหวินจั๋ว เขาไม่อาจถูกหลอกด้วยฉากหลอกที่เราจงใจสร้างขึ้นได้ง่าย ๆ เช่นนี้”
“คนฉลาดก็มีเวลาหลับใหลบ้าง” เจียงหมิงปลอบ
