บทที่ 392 เขาไม่ได้อยู่ในเมือง
“ยังจะต้องถามอีกหรือ องค์ชายเสด็จมายังเมืองที่ห่างไกลยากจนอย่างเรา ก็กลายเป็นเมืองที่มีค่าไปด้วย ทำไมถึงจะเหมือนเดิมได้!” หนุ่มน้อยที่กำลังพูดกล่าวพร้อมส่ายศีรษะถอนหายใจ “พวกท่านอย่าได้ไปพูดให้ใครฟังนะ!”
“ไม่พูดไม่พูด” รองนายพลที่รับบทเป็นลูกชายคนโตของเมิ่งฉีฮ่วนรีบต่อคำสนทนา “พูดตามตรงครับ เหตุที่พวกเรามาขายผักที่เมืองหนิงฉือก็เพราะว่าช่วงนี้มีคนในเมืองย้ายออกไปมากเกินไป ผักขายไม่ออกเลยจริง ๆ !”
คำนี้พูดจริงด้วย
หมู่บ้านเล็ก ๆ รอบเมืองหนิงฉือมีคนเริ่มย้ายบ้านกันไม่ใช่น้อย ไม่ว่าจะมีเงินหรือไม่มีเงิน แทบทุกคนต่างช่วยเหลือในเรื่องการย้ายบ้าน จำนวนประชากรในหมู่บ้านลดลงอย่างรวดเร็วไม่น้อยเลย
แต่เมื่อถามเขาว่าทำไมถึงย้ายออกไป กลับไม่มีใครยอมบอกเหตุผล ดังนั้นแม้แต่เมิ่งฉีฮ่วนก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสาเหตุใด
“โอ้โฮ งั้นก็ต้องมาขายผักในเมืองจริง ๆ ” หนุ่มน้อยใจดีทำหน้าร้ายแรง “แต่ไม่รู้ว่าพวกท่านจะเข้าเมืองได้หรือไม่”
“พวกเราเอาเครื่องหมายเดินทางมาด้วย!” รองนายพลพูดแล้วรีบหยิบเครื่องหมายเดินทางที่ปลอมมาออกมา
หนุ่มน้อยใจดีเห็นแล้วพยักหน้าทันที “ถ้ามีเครื่องหมายเดินทางน่าจะไม่มีปัญหา แต่พวกท่านต้องเตรียมตัวให้ดีนะ ท่านทหารประจำประตูเมืองมีอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไร”
ขณะที่กำลังพูดกันอยู่ ก็ถึงเวลาเปิดประตูเมืองแล้ว ทหารรักษาการณ์ในเมืองเดินออกมาเป็นแถวเรียงราย ยืนเฝ้าอ
