่งขนาดนี้ ที่บ้านท่านขุนพลคงต้องฟังท่านหญิงหรือไม่?”
“โธ่เอ๊ย ถ้าภรรยาของข้ามีความสามารถเท่าครึ่งหนึ่งของท่านหญิงของท่านขุนพล ข้าที่บ้านก็จะฟังภรรยาของข้าแน่นอน!”
“พูดถูกแล้ว ข้าก็ด้วย!”
“เดี๋ยวก่อน ตอนนี้จุดสำคัญไม่ควรอยู่ที่ว่าท่านแม่ทัพจะเดินทางครั้งนี้ได้อย่างราบรื่นหรือไม่หรืออย่างไร?”
กลุ่มของเมิ่งฉีฮ่วนเดินทางมาถึงนอกเมืองหนิงฉืออย่างราบรื่น เนื่องจากยังไม่ถึงเวลาเปิดประตูเมือง พวกเขาจึงนั่งยอง ๆ กระจายกันรอคอยอยู่รอบ ๆ และเริ่มสนทนากับชาวบ้านที่รอประตูเมืองเปิดเช่นกัน
“เฮ้ พวกเจ้าก็เหมือนกัน ขายผักจากชนบทไปที่ตลาดก็พอแล้ว ทำไมยังมาในเมืองด้วย ไม่รู้หรือว่าตอนนี้หน้าใหม่ที่จะเข้าเมืองต้องใช้เงินกันหนักเหลือเกิน!” มีชาวบ้านใจดีที่ได้ยินว่าเมิ่งฉีฮ่วนกับพวกมาจากชนบท จึงรีบเตือนว่า “ตอนนี้เมืองหนิงฉือไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว ถ้าพวกเจ้าเสียดายผักเกวียนนี้นัก เมื่อเข้าเมืองไปแล้วต้องระมัดระวังให้มากหน่อย!”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เมิ่งฉีฮ่วนไม่อาจไม่สงสัย “พี่ชายท่านนี้ เมืองหนิงฉือเกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ? เหตุใดจึงไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว?”
