บทที่ 388 หวังว่าจะไม่เคยรู้จักกัน
หลี่เยว่หานที่ตกใจเพราะพระชายาอยู่แล้ว ไหนเลยจะคาดคิดว่าจี้ซินเยว่จะเปิดฉากโจมตีกลางที่สาธารณะ จึงยังไม่ทันตั้งตัวและไม่ได้เอ่ยปากโต้ตอบ
แต่จี้ซินเยว่กลับคิดว่าตนจับจุดอ่อนของหลี่เยว่หานได้แล้ว จึงเชิดหน้าขึ้นทันที “ดูเหมือนข่าวลือจะเป็นความจริง ท่านหญิงหานรงนั้นไม่เพียงแต่ริษยา แต่นางยังถือตัวสูงส่งนัก ก็นับว่ามิอาจหลีกเลี่ยงได้ ด้วยมาจากที่กันดารอย่างหมู่บ้านไป๋อวิ๋น เมื่อได้ยศถาบรรดาศักดิ์ขึ้นมาบ้าง ย่อมมองคนด้วยหางตาเป็นธรรมดา”
“แต่ที่นี่คือเมืองหลวง ใต้เบื้องพระบาทฮ่องเต้ หากอิฐสักก้อนหล่นลงมา ย่อมโดนเชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์หลายคน ท่านหญิงหานรงควรจะรู้จักประมาณตนบ้าง”
ในขณะที่จี้ซินเยว่กำลังพูดอย่างสะใจ หรวนซื่อแทบจะตายด้วยความร้อนใจ อยากจะดึงลิ้นของจี้ซินเยว่ออกมาไม่ให้พูดจาเหลวไหล
แต่เดิมวันนี้นางไม่เห็นด้วยที่จะให้จี้ซินเยว่มาร่วมงาน แต่ผู้อาวุโสในตระกูลกลับบอกว่างานเลี้ยงวันนี้เป็นการขอขมาหลี่เยว่หาน และคนที่ทำให้ตระกูลเฉินขัดเคืองกับหลี่เยว่หานนั่นก็มีแค่จี้ซินเยว่คนเดียว ไม่ว่าอย่างไรจี้ซินเยว่ก็ต้องมาร่วมงาน!
ด้วยเหตุนี้ ผู้อาวุโสตระกูลเฉินจึงกำชับจี้ซินเยว่ไว้มาก
คนนอกต่างพูดว่าจี้ซินเยว่มีนิสัยดี มีความรู้สูง เป็นยอดหญิงผู้มีความสามารถอันดับหนึ่งของเมืองหลวง
แต่คนในตระกูลเฉินรู้ดีว่า จี้ซินเยว่เป็นคนอารมณ์ร้อน ใจแคบ ไม่มีความสง่างามแ
