ู่ด้านข้างมองดูผู้คนในตระกูลเฉินที่แสร้งทำ รู้สึกรำคาญใจยิ่งนัก แต่ผู้อาวุโสในตระกูลเฉินก็เตือนนางแล้ว หากนางทำหน้าบึ้งตึงจากไปตอนนี้ สิ่งที่รอนางอยู่ก็คือหนังสือหย่า
มองหลี่เยว่หานที่ถูกห้อมล้อมราวกับดาวล้อมเดือน จี้ซินเยว่แทบจะฉีกผ้าเช็ดหน้าในแขนเสื้อขาด แต่สีหน้ายังคงนิ่งไม่ไหวติง ซ้ำยังแย้มยิ้มบาง ๆ
จี้ซินเยว่รู้สึกว่าตนเองใช้ความอดทนทั้งชีวิตไปหมดแล้ว!
“โอ๊ะ! แดดร้อนแล้ว ท่านหญิงหานหรง พวกเราเข้าไปคุยกันที่ห้องโถงใหญ่ดีกว่า วันนี้ตระกูลเฉินของพวกเราเชิญคณะละครหลิ่วหยวนมาแสดง ไปชมละครที่ห้องโถงใหญ่กันดีกว่า” ผู้พูดคือท่านหญิงหรวนชื่อ ภรรยาของลุงตระกูลเฉิน
หรวนชื่อมีใบหน้าที่อ่อนโยนเป็นมิตร ทำให้ผู้พบเห็นอดรู้สึกชอบไม่ได้ ดังนั้นหลี่เยว่หานจึงไม่ปฏิเสธ ปล่อยให้หรวนชื่อจูงแขนพานางไปยังห้องโถงใหญ่
วันนี้จวนเฉินคงจะมีความจริงใจแปดส่วนที่จะขอขมาหลี่เยว่หานดังนั้นห้องโถงใหญ่จึงถูกจัดแต่งอย่างงดงามสง่า และดูเหมือนว่าพวกเขากลัวหลี่เยว่หานจะเกิดอุบัติเหตุในจวนเฉิน ของตกแต่งในห้องโถงใหญ่จึงไม่มีเครื่องเคลือบ แม้แต่มุมโต๊ะก็ยังห่อหุ้มด้วยผ้านุ่มสีเดียวกัน
หลี่เยว่หานถูกหรวนชื่อลากมายังที่นั่งสูงสุด
เป็นครั้งแรกที่ได้ยืนอยู่ในตำแหน่งที่สูงส่งเช่นนี้ หลี่เยว่หานรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยและไม่ยอมนั่งลง
หรวนชื่อหัวเราะพลางดึงนางให้นั่งลง พร้อมกับพูดว่า “วันนี้ท่านเป็นตัวเอก ตัวเอกไม่นั่งที่สูงส
