บทที่ 385 งานเลี้ยงที่จวนเฉิน
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ฟางจื่อหลานก็รู้สึกไม่พอใจ “ไอ้เมิ่งเหวินจั๋วนั่นก็โง่เหมือนกัน ถึงกับทิ้งภรรยาไว้ในเมืองหลวงแล้วออกไปรบ! มันไม่คิดถึงคำพูดที่ว่าอยู่ใกล้เจ้าเหมือนอยู่ใกล้เสือหรือไร หากมันออกไปรบข้างนอก แล้วฝ่าบาทจับตัวหลี่เยว่หานขังไว้ หลี่เยว่หานก็คงจะร้องขอความช่วยเหลือจากใครไม่ได้เลย!”
ฟางจื่อหลานโกรธจนอยากทุบกำแพง “น่าเสียดายที่ข้าเคยคิดว่าเมิ่งเหวินจั๋วมีสมอง แต่ตอนนี้คิดดูแล้วมันก็แค่คนโง่คนหนึ่ง!”
เมื่อเห็นท่านหญิงของตนโกรธจนแก้มป่อง อวี๋เจ๋อฟางรู้สึกจนปัญญา รีบจับมือนางมาปลอบ “เมิ่งเหวินจั๋วไม่ได้โง่ ที่เขากล้าทิ้งหลี่เยว่หานไว้ในเมืองหลวง ก็เพราะข้างกายหลี่เยว่หานยังมีพวกเราอยู่!”
“แม้ว่าจวนอ๋องจะไม่สามารถปะทะกับอำนาจราชวงศ์ได้โดยตรง แต่หากฝ่าบาทคิดจะทำอะไรกับหลี่เยว่หาน จวนอ๋องของพวกเราก็คงไม่มีทางนั่งดูหลี่เยว่หานถูกรังแกหรอก” อวี๋เจ๋อฟางพูดพลางถอนหายใจ “เมิ่งเหวินจั๋วกำลังเดิมพันกับมิตรภาพระหว่างจวนอ๋องกับหลี่เยว่หาน พวกเราไม่อาจทำให้เขาผิดหวังได้”
“ทำไมจะทำไม่ได้!” ฟางจื่อหลานเห็นอวี๋เจ๋อฟางพูดแก้ต่างให้เมิ่งฉีฮ่วนก็เริ่มไม่พอใจ “ที่พวกเราคุ้มครองหลี่เยว่หานก็เพราะนางเป็นหลานสาวของพวกเรา เป็นคนของตระกูลอวี๋ ไม่เกี่ยวอะไรกับเมิ่งเหวินจั๋วพวกเราไม่จำเป็นต้องพัวพันกับขุนพลผู้นี้!”
“จะว่าเจ้าเป็นสตรีโง่เขลาก็ไม่ใช่ เพราะส่วนใหญ่เจ้าฉลาดน
