บทที่ 383 ทางเลือกเดียวของจวนซิงกั๋ว
“ได้ยินว่าเจ้ามา ท่านป้าก็ให้บ่าวเตรียมอาหารที่เจ้าชอบไว้หลายอย่างเลยนะ” ฟางจื่อหลานชื่นชอบหลี่เยว่หานมาก พอเห็นเงาร่างของหลี่เยว่หานเข้ามาในห้องโถง ฟางจื่อหลานก็รีบเข้าไปต้อนรับ จูงมือหลี่เยว่หานมานั่งข้างกาย โดยไม่สนใจแม้แต่คุณหนูหลานและลูกทั้งสองของตน
หลี่เยว่หานรู้สึกเกรงใจ จึงยิ้มพลางกล่าวว่า “ท่านป้าตั้งใจจะให้ข้าเกรงใจแน่ ๆ พวกคนครัวคงจะบ่นข้าแย่ มาพอดีเวลากินข้าว เหมือนมาขออาหารกินชัด ๆ!”
ทุกคนหัวเราะขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ฟางจื่อหลานโบกมือปฏิเสธพลางกล่าวอย่างร่าเริงว่า “เจ้าไม่รู้หรอกว่าพวกคนครัวในจวนของพวกเราขยันแค่ไหน ถ้าพวกเราที่เป็นเจ้านายไม่สั่งอาหารเพิ่ม พวกเขาก็จะคิดทำอาหารขึ้นมาเองหลายอย่าง บางทีพวกเขาอาจจะดีใจที่เจ้ามาด้วยซ้ำ เพราะจะได้มีโอกาสทำอาหารอร่อย ๆ เพิ่ม”
“พอเถอะ ๆ เรื่องพวกนี้ค่อยคุยกันหลังอาหารเถิด” อวี๋เจ๋อฟางยิ้มพลางโบกมือให้บ่าว
ผ่านไปไม่นาน อาหารอันอุดมสมบูรณ์ก็ถูกนำมาวางเต็มโต๊ะ หลี่เยว่หานมองดูอย่างตั้งใจ พบว่าหลายจานใช้ถานไคว่เป็นวัตถุดิบ จึงรู้สึกแปลกใจ “ท่านลุง ท่านป้า พวกท่านก็ชอบกินถานไคว่หรือเจ้าคะ?”
“แน่นอนสิ” ฟางจื่อหลานกล่าว “หลังจากที่ลุงของเจ้าได้ลองกินที่จวนคนอื่นครั้งหนึ่ง จวนของพวกเราก็ไม่เคยขาด ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลหลิวที่ขายถานไคว่บอกว่าเนื้อนี้กินนาน ๆ ไม่ได้ เดี๋ยวจะป่วย ลุงของเจ้าคงจะกินวันล
