กร่งขึ้นอีกครั้ง แคว้นบรรณาการก็เริ่มก่อเรื่องทีละแคว้น ไม่รู้ว่าเรื่องแพร่สะพัดไปได้อย่างไร เริ่มมีข่าวลือว่าตราหยกสมบัติของแผ่นดินสามารถติดต่อกับสวรรค์และพิภพ รู้เรื่องอดีตและปัจจุบัน ยิ่งไปกว่านั้นยังมีความลับซ่อนอยู่ภายใน เก็บซ่อนทรัพย์สมบัติมากมายและน้ำวิเศษ ผู้ใดได้ครอบครองจะได้ครองใต้หล้า ฝ่าบาทจึงยิ่งต้องระมัดระวังมากขึ้น”
“ในเวลานั้น สตรีที่แคว้นบรรณาการส่งมาก็เต็มวังหลัง ฝ่าบาททรงหาทางจัดการพวกนางไปรุ่นหนึ่งอย่างเงียบ ๆ พวกเขาก็ส่งมาอีกรุ่น ตอนนั้นองค์รัชทายาทเพิ่งเสด็จกลับจากการเที่ยวศึกษา ฝ่าบาทจึงทรงใช้ตราหยกมรกตเป็นเครื่องยืนยันตำแหน่งองค์รัชทายาทมอบให้องค์รัชทายาทในที่ประชุมขุนนาง ยังพระราชทานอำนาจทางทหาร และจวนองค์รัชทายาทนอกวังแยกต่างหาก องค์รัชทายาททรงใช้กำลังทหารล้อมจวนองค์รัชทายาทอย่างแน่นหนา จึงทำให้บรรดาแคว้นบรรณาการหันไปสนใจองค์รัชทายาทแทน”
เมื่อได้ฟังคังโหรวเล่ามาถึงตรงนี้ หลี่เยว่หานอดอุทานไม่ได้ “เช่นนั้นก็หมายความว่าองค์จักรพรรดิหลิงหยุนใช้วิธีเบี่ยงเบนภัยร้ายหรือนี่ แถมยังเป็นการเอาอันตรายไปใส่หัวโอรสของตัวเอง ช่างโหดร้ายเหลือเกิน…”
คังโหรวถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “ด้วยเหตุนี้ ฝ่าบาทจึงรู้สึกผิดมาตลอด แม้ภายนอกจะดูเหมือนว่าองค์ชายสามเป็นผู้แพร่ข่าวเรื่ององค์ชายใหญ่ได้รับของล้ำค่าไปทั่วแผ่นดิน แต่ความจริงแล้ว ก่อนหน้านั้นองค์ชายรองได้ส่งนกอินทรีนำสารไปยังแคว้
