บทที่ 378 หลี่หรงหรงช่วยแก้ไขสถานการณ์
เฮ่อเจิ้งเทียนผู้นี้มีนิสัยแปลกประหลาด จะฟังแต่คำพูดของหลี่เยว่หานและเมิ่งฉีฮ่วนเท่านั้น เรื่องนี้หลิ่วเทียนเสียงก็เข้าใจดี
ดังนั้นเมื่อเฮ่อเจิ้งเทียนบอกว่าจะไป หลิ่วเทียนเสียงก็ไม่ได้ขวางไว้ เพียงแต่ปล่อยเฮ่อเจิ้งเทียนที่ถูกมัดไว้ไปอีกด้านให้ฟูเหรินรองตระกูลหลิ่วดูแล ส่วนตนเองก็เดินไปยังของไม่กี่ชิ้นที่วางอยู่บนโต๊ะ
เพียงแค่มองผ่านตา สีหน้าของหลิ่วเทียนเสียงก็หม่นลงทันที จ้องฟูเหรินรองตระกูลหลิ่วด้วยสายตาดุดัน แล้วพูดว่า “ดูเรื่องดี ๆ ที่เจ้าทำลงไปสิ!”
ฟูเหรินรองตระกูลหลิ่วทำหน้าตกใจ “ท่านพี่เจ้าคะ ข้าตั้งใจจะให้จื้อหย่วนไปขอบคุณแม่หนูเยว่หานอย่างจริงใจ ของพวกนี้ล้วนเป็นของที่ข้ารักมาก คงเป็นเพราะตอนนี้เด็กเยว่หานมีหูตาสูงส่งแล้ว จึงดูแคลนของที่ตระกูลหลิ่วของพวกเราส่งไปให้! เรื่องนี้จริง ๆ แล้วไม่ใช่ความผิดของข้าและจื้อหย่วนนะเจ้าคะ!”
“เหอะ” หลิ่วเทียนเสียงแค่นเสียง “เด็กเยว่หานนั่นเป็นคนอย่างไรข้ารู้ดีกว่าเจ้า และเจ้าเป็นคนอย่างไรข้าก็รู้ดี คงจะคิดว่านางมาจากครอบครัวยากจน ไม่เคยเห็นของดี ๆ มาก่อน จึงให้จื้อหย่วนเอาของพวกนี้ไปหลอกนาง!”
“ท่านพี่เจ้าคะ ท่านพี่ ข้าถูกใส่ร้ายนะเจ้าคะ! ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้นจริง ๆ !” ฟูเหรินรองตระกูลหลิ่วรีบลากตัวหลิ่วจื้อหย่วนที่ถูกปลดเชือกแล้วมาคุกเข่าต่อหน้าหลิ่วเทียนเสียง “ท่านพี่ ข้าตั้งใจจะขอบคุณเด็กเยว่หานจริ
