บทที่ 377 จับตัวคนกลับมาให้ข้า!
หลิ่วจื้อหย่วนคิดจะใช้หลี่เยว่หานเป็นข้ออ้างเพื่อหนีการถูกตำหนิจากหลิ่วเทียนเสียง แต่หลี่เยว่หานย่อมไม่มีทางปล่อยให้เป็นไปตามที่เขาต้องการ
แต่หลี่เยว่หานก็ไม่อาจทำเรื่องให้รุนแรงเกินไป อย่างไรเสียหลิ่วจื้อหย่วนก็เป็นทายาทชายเพียงคนเดียวในรุ่นหลานของตระกูลหลิ่ว หากทำเรื่องรุนแรงเกินไป ตระกูลหลิ่วย่อมต้องเกิดความบาดหมางกับหลี่เยว่หานอย่างแน่นอน
ดังนั้นเมื่อได้พบกับหลิ่วจื้อหย่วน แม้ท่าทีของหลี่เยว่หานจะไม่ดีนัก แต่ก็ไม่ได้แย่จนเกินไป
“น้องหญิงเยว่หาน ครั้งนี้เรื่องของท่านพ่อข้า ต้องขอบคุณท่านที่ช่วยกู้ชื่อเสียงของท่านกลับคืนมา” หลิ่วจื้อหย่วนทักทายหลี่เยว่หานสองสามประโยคก่อนจะเข้าเรื่องหลัก จากนั้นก็หยิบผ้าเช็ดหน้าที่ห่อปิ่นปักผมและต่างหูออกมาจากอก กล่าวว่า “ท่านก็รู้ว่าตอนนี้ตระกูลหลิ่วไม่เหมือนตอนอยู่ที่อำเภอหย่งอัน ไม่อาจนำของดีอันใดออกมาได้ สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงน้ำใจเล็กน้อยของข้า เพื่อแสดงความขอบคุณต่อท่าน หวังว่าท่านจะไม่รังเกียจว่าของกำนัลต่ำต้อยนี้เกินไป”
คนหนึ่งเป็นฮูหยิน มียศชั้นหนึ่ง และยังเป็นคุณหนูของจวนกั๋วกง อีกคนเป็นเพียงสามัญชนธรรมดา แม้หลิ่วจื้อหย่วนจะคอยบอกตัวเองว่าหลี่เยว่หานก็แค่สาวบ้านนอกไม่มีอะไรพิเศษ แต่นับตั้งแต่ได้พบหลี่เยว่หานในเมืองหลวง หลิ่วจื้อหย่วนก็อดรู้สึกว่าตนต่ำต้อยกว่านางไม่ได้
เมื่อหมิงจูรับของจากมือหลิ่วจื้อหย่วนแล
