ี่ยมหรงหรงกับเสี่ยวเหนี่ยนบ้าง จะว่าไปแล้ว เสี่ยวเหนี่ยนก็เป็นบุตรีแท้ ๆ ของพวกเรา แต่จนป่านนี้ลูกสาวก็ยังไม่มีชื่อที่เป็นทางการเลยนะเจ้าคะ”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้หลิ่วจื้อหย่วนยิ่งรู้สึกละอายใจต่อแม่ลูกหลี่หรงหรงจึงรีบกล่าวว่า “พรุ่งนี้ข้าจะไปแจ้งท่านพ่อ ให้บันทึกชื่อของ… เสี่ยวเหนี่ยนของพวกเราลงในทะเบียนตระกูล ให้ชื่อว่า หลิ่วเหนี่ยนเอ๋อร์ เป็นอย่างไร”
“ชื่อที่ท่านพี่ตั้งให้ย่อมดีที่สุดอยู่แล้วเจ้าค่ะ” หลี่หรงหรงเอ่ยเสียงหวาน ทำให้จิตใจของหลิ่วจื้อหย่วนสั่นไหวไปชั่วขณะ
