ำรุงเลือดลมและจิตใจทั้งนั้น”
ได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของหลิ่วเทียนเสียงก็ดูดีขึ้นเล็กน้อย จ้องมองหลิ่วจื้อหย่วนแล้วพูดว่า “แม้แต่หรงหรงยังรู้จักคิดกว่าเจ้า! เจ้ายังมีหน้าไปดุนางอีก!”
หลิ่วจื้อหย่วนเห็นหลิ่วเทียนเสียงสีหน้าดีขึ้น ในใจก็พลันรู้สึกโล่งไปด้วย เขาปล่อยมือจากหลี่หรงหรงแล้วพูดอย่างอ่อนโยน ซึ่งไม่ค่อยได้ทำบ่อยนัก “ข้าทำให้เจ้าเจ็บหรือไม่?”
หลี่หรงหรงก้มหน้าลงเล็กน้อย ทำท่าเขินอาย ส่ายหน้าเบา ๆ
หลังจากเหตุการณ์ของหลี่หรงหรง สุดท้ายหลิ่วเทียนเสียงก็ไม่ได้ทำอะไรหลิ่วจื้อหย่วนเพียงแค่ด่าเขาสักยกแล้วเลือกของดี ๆ จากคลังของจวน ให้หลิ่วฟูเหรินไปที่จวนขุนพลเอง
หลิ่วฟูเหรินไปที่จวนขุนพลก็ได้รับการต้อนรับจากหลี่เยว่หานเป็นอย่างดี อยู่กินอาหารเย็นที่จวนขุนพลจนเสร็จ จึงให้คนของจวนขุนพลส่งหลิ่วฟูเหรินกลับจวนตระกูลหลิ่ว เรื่องที่หลิ่วจื้อหย่วนทำให้หลี่เยว่หานไม่พอใจจึงจบลงเพียงเท่านี้
คืนนี้หลิ่วจื้อหย่วนตั้งใจไปที่ห้องของหลี่หรงหรง หลังจากร่วมรักกับนาง เขาก็โอบกอดนางนอนอยู่บนเตียง ทำให้รู้สึกคิดถึงความหลัง นึกถึงตอนที่เขาร่วมรักกับหลี่หรงหรงทุกครั้งที่เสร็จกิจ เขาก็ชอบโอบกอดนางนอนเช่นนี้
“หรงหรง เจ้านี่แหละที่ดีกับข้าที่สุด” หลิ่วจื้อหย่วนรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก ขณะโอบกอดหลี่หรงหรงพลางถอนหายใจยาว
“ท่านพี่คือสวรรค์ของหรงหรง หรงหรงย่อมต้องดีกับท่านพี่อยู่แล้ว หากท่านพี่มีเวลาว่าง ก็ขอให้มาเย
