หรงถูกหลิ่วจื้อหย่วนลากจนแขนเจ็บ น้ำตาคลอ ทำหน้าน้อยใจพลางกล่าว “คำพูดของท่านพี่ ข้าไม่เข้าใจเจ้าค่ะ หาทางรับมือเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ?”
พูดจบนางก็มองไปที่หลิ่วฟูเหรินและหลิ่วเทียนเสียง ไม่รอให้หลิ่วจื้อหย่วนโมโหต่อ แล้วพูดว่า “ท่านพี่หมายถึงเรื่องที่ตระกูลเฉินใส่ร้ายท่านพ่อว่าโกงเงินบริจาค เป็นเพราะท่านพูดที่หอฝานเทียนว่าตระกูลหลิ่วร่ำรวยมากหรือ? ข้า…ข้าคิดว่าเรื่องนี้ท่านพ่อรู้แล้ว แม้ว่าสุดท้ายจะพิสูจน์ได้ว่าท่านพ่อบริสุทธิ์ แต่ข้าก็กังวลว่าท่านพ่อจะโกรธท่านพี่ จึงเตรียมของมาขอขมาท่านพ่อโดยเฉพาะ…”
พูดจบ สาวใช้ที่ตามหลังหลี่หรงหรงเข้ามาก็รีบเข้ามาใกล้ แล้วพูดว่า “ท่านพ่อ ท่านหญิงใหญ่ ท่านหญิงน้อยของพวกข้าเป็นห่วงว่าท่านพ่อจะตำหนินายน้อยจึงไปหาซื้อยาบำรุงร่างกายและจิตใจจากหอยาหลวงมาให้ท่านพ่อโดยเฉพาะ เพราะที่หอยามีคนมากมาย พวกข้าต้องรอถึงชั่วยามกว่าจึงได้ ล้วนเป็นของชั้นดีทั้งนั้น…”
กล่าวจบ สาวใช้ก็นำของมาวางตรงหน้าหลิ่วฟูเหริน
สาวใช้ผู้นี้ฉลาดหลักแหลม นางรู้ดีว่าในบ้านนี้ผู้ที่สนิทกับหลี่เยว่หานมากที่สุด นอกจากนายท่านผู้เฒ่าหลิ่วก็คือหลิ่วฟูเหริน จึงส่งของให้หลิ่วฟูเหรินโดยตรง
หลิ่วฟูเหรินเปิดกล่องที่สาวใช้ส่งมาตรวจดู แล้วพยักหน้าด้วยความพอใจ หันไปมองหลิ่วเทียนเสียงแล้วพูดว่า “เด็กคนนี้ช่างใส่ใจยิ่งนัก รู้ว่าท่านพ่อสองวันนี้กังวลใจคงนอนไม่หลับ เลือดลมไม่ดี ยาบำรุงพวกนี้ล้วนเป็นยาบ
