็แค่หญิงที่ถูกข้าหลิ่วจื้อหย่วนทิ้งไป! ข้ายังไม่อยากแตะต้องท่านเลย ข้าเอาน้องสาวท่านยังจะดีกว่าเอาท่าน!”
“เช่นนั้นหรือ” หลี่เยว่หานยกมือห้ามเฮ่อเจิ้งเทียนที่กำลังจะซ้อมหลิ่วจื้อหย่วน พร้อมพูดเรียบ ๆ “ส่งคุณชายหลิ่วกลับจวนหลิ่ว นำคำพูดที่เขาพูดกับข้าในวันนี้ไปบอกกับนายท่านหลิ่วให้หมดทุกคำ และของสิ่งนี้ก็โยนกลับไปด้วย” พูดจบ หลี่เยว่หานก็หยิบ ‘ของกำนัล’ บนโต๊ะห่อรวมกัน โยนใส่มือเฮ่อเจิ้งเทียน
หลังจากนั้น หลี่เยว่หานก็ออกจากห้องโถงด้านข้างโดยมีหมิงจูคอยประคอง
หลิ่วจื้อหย่วนโกรธจนพ่นคำหยาบออกมา เฮ่อเจิ้งเทียนจึงมัดตัวเขาและอุดปากด้วยผ้า แล้วยัดใส่รถม้าพาตัวกลับจวนตระกูลหลิ่วด้วยตัวเอง
พอดีกับที่หลิ่วเทียนเสียงกำลังจะรับประทานอาหารกลางวัน ได้ยินว่าหลิ่วจื้อหย่วนไปจวนขุนพลเพื่อขอบคุณหลี่เยว่หาน ตอนนี้ยังไม่กลับมา คงถูกหลี่เยว่หานเชิญให้อยู่รับประทานอาหาร หลิ่วเทียนเสียงถึงกับพูดกับหลิ่วฟูเหรินว่า หลิ่วจื้อหย่วนโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ส่วนฮูหยินรองที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินก็ดีใจมาก กำลังตักอาหารให้หลิ่วเทียนเสียงอยู่ ก็ได้ยินคนเฝ้าประตูบอกว่ามีคนจากจวนขุนพลมา
เมื่อหลิ่วเทียนเสียงลุกขึ้นออกไปต้อนรับ ก็เห็นลูกชายที่ ‘ไปขอบคุณที่จวนขุนพล’ ถูกเฮ่อเจิ้งเทียนมัดจนแน่นหนา ปากก็ถูกอุดด้วยผ้า กำลังยืนอยู่ที่ห้องโถงด้านหน้า
เมื่อเห็นหลิ่วเทียนเสียง เฮ่อเจิ้งเทียนก็ลากหลิ่วจื้อหย่วนมาตรงหน้าหลิ่วเทียนเสียง จาก
