บทที่ 376 ที่พึ่งพิงเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลหลิว
นับตั้งแต่ตระกูลหลิวย้ายมายังเมืองหลวง หลิ่วเทียนเสียงก็ยิ่งทุ่มเทให้กับงานจนไม่มีเวลาว่าง ความอดทนและความใจกว้างกับหลิ่วจื้อหย่วนสมัยอยู่อำเภอหย่งอันก็เลือนหายไปจนสิ้น หากหลิ่วจื้อหย่วนทำเรื่องเหลวไหลให้หลิ่วเทียนเสียงล่วงรู้เข้า เบาสุดก็ถูกด่าทออย่างสาดเสียเทเสีย หากอารมณ์กรุ่นโกรธขึ้นมา การลงไม้ลงมือก็เป็นเรื่องที่้เกิดขึ้นได้
หากไม่ใช่เพราะหลิ่วจื้อหย่วนเป็นทายาทชายเพียงคนเดียวในรุ่นหลานของตระกูลหลิว สองแม่ลูกคู่นี้ก็มั่นใจว่าหลิ่วเทียนเสียงคงไล่หลิ่วจื้อหย่วนออกจากบ้านไปแล้ว
เฉกเช่นเดียวกับที่หลี่หรงหรงไล่หวังเหอฮวาออกจากบ้านไปอย่างไร้เยื่อใย
บัดนี้ หลิ่วจื้อหย่วนเห็นหลี่หรงหรงทีไรก็กลัวจนตัวสั่น ในช่วงแรก เขายังโวยวายเรื่องหวังเหอฮวากับหลี่หรงหรง แต่พอโดนบิดาสั่งสอนอย่างหนัก หลิ่วจื้อหย่วนก็เพิ่งเข้าใจความจริง
หลี่เยว่หานในตอนนี้ คือที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลหลิวในเมืองหลวง แม้ว่าหลี่หรงหรงจะเคยเป็นศัตรูกับหลี่เยว่หาน แต่ความสัมพันธ์ของพี่น้องทั้งสองก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ตระกูลหลิวต้องพึ่งพาหลี่เยว่หานเพื่อความอยู่รอด ดังนั้นหลิ่วเทียนเสียงจึงไม่ยอมให้มีเรื่องขัดแย้งกับหลี่เยว่หานเกิดขึ้นในจวนแม้แต่น้อย
และต้นตอของความขัดแย้งระหว่างหลี่เยว่หานกับหลี่หรงหรงล้วนเกี่ยวพันกับหลิ่วจื้อหย่วน หากหลิ่วจื้อหย่วนยังไม่รู้จักสงบเสง
