นามีแม่บ้านคอยดูแลท่านหญิงหวังอย่างดี ข่าวที่ส่งมาที่จวนของพวกเราก็มีแต่ว่าท่านหญิงหวังตั้งใจบำรุงครรภ์ ไม่เคยส่งข่าวออกไปข้างนอกเลย”
หลี่เยว่หานยิ่งงงกว่าเดิม จึงโบกมือพลางพูดกับเฮ่อเจิ้งเทียนว่า “เช่นนั้นเจ้าก็พาเขาเข้ามา อย่าให้ไปห้องรับรองด้านหน้า พาไปรอข้าที่ห้องรับรองด้านข้าง ข้าพักสักครู่แล้วจะไป”
ในห้องโถงด้านหน้ายังมีหญิงสาวเจ็ดคนอาศัยอยู่ เนื่องจากสภาพจิตใจของพวกนางไม่แน่นอน หลี่เยว่หานจึงทำตามคำแนะนำของหมอหญิง ไม่ย้ายพวกนางไปอยู่เรือนหลัง ดังนั้นห้องโถงด้านหน้าของเรือนหลักจึงไม่สามารถต้อนรับแขกได้
“ท่านหญิง” หมิงจูรินน้ำชาอุ่นให้หลี่เยว่หานพลางกล่าว “บ่าวรู้สึกว่าการมาของนายน้อยหลิ่วในวันนี้ไม่เกี่ยวกับท่านหญิงหวังที่เรือนในสวนนะเจ้าคะ”
“ข้าก็รู้สึกเช่นกัน แต่เขามาทำไมกัน” หลี่เยว่หานขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ นางไม่อยากพบหลิ่วจื้อหย่วนจริง ๆ ถึงแม้ชายผู้นั้นจะมีรูปร่างหน้าตาไม่เลวนัก แต่กิริยาท่าทางกลับแฝงไปด้วยความน่ารังเกียจ อีกทั้งยังชอบวางท่าว่าตนเองสูงส่ง คิดว่าตนเองเหนือกว่าผู้อื่น ทำให้นางรู้สึกขยะแขยงยิ่งนัก
“ข้ารู้แล้ว” หลี่เยว่หานวางถ้วยชาลงแล้วยิ้ม “เจ้าหมอนี่คงรู้แล้วว่านายท่านหลิ่วถูกใส่ร้ายว่ายักยอกเงินบริจาค เพราะเขาพูดจาเหลวไหลตอนไปดื่มสุราที่หอฝานเทียนกลัวจะถูกตี จึงรีบมาประจบข้า”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หมิงจูรู้สึกสงสัย “แต่นายท่านหลิ่วเป็นผู้เสียหาย ทำไมนา
