ำไม สุดท้ายก็เดินจากไปอย่างเงียบงัน
จี้ซินเยว่มองแผ่นหลังของกุ้ยเอ้อร์พลางแค่นเสียงดังอย่างหนัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
เสียงปรบมือดังขึ้น “แปะ แปะ แปะ” จี้ซินเยว่หรี่ตามอง เด็กสาวรูปโฉมงดงามเดินเข้ามาจากประตู ดูอายุราวสิบเอ็ดสิบสองปี บนใบหน้าเต็มไปด้วยความหยิ่งยโส
“เฉินเสวี่ยหนิง เจ้าไสหัวไปให้พ้นจากสายตาข้าเดี๋ยวนี้ ตอนนี้ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้า!” จี้ซินเยว่มองเด็กสาวที่เดินเข้ามาอย่างเย็นชา พูดอย่างไม่ไว้หน้า
“แน่นอนว่าท่านหญิงใหญ่ไม่อยากพบข้า ตั้งแต่ท่านหญิงใหญ่แต่งเข้ามา ก็หวังให้ข้าตายไปเสียเร็ว ๆ” เฉินเสวี่ยหนิงพูดตามใจตัวเอง เลือกนั่งเก้าอี้ที่อยู่ไกลจากจี้ซินเยว่ที่สุด “น่าเสียดายที่คุณหนูใหญ่สกุลเฉินอย่างข้ามีบุญวาสนา ไม่มีวันตาย แต่ท่านแม่เพียงคนเดียวของท่านหญิงใหญ่ตอนนี้กลับใกล้ตายเสียแล้ว”
จี้ซินเยว่จ้องเฉินเสวี่ยหนิงอย่างดุร้าย กัดฟันพูดว่า “เจ้าต้องการพูดอะไรกันแน่! พูดให้จบแล้วรีบไสหัวออกไปจากสายตาข้า!”
“ข้าไม่ต้องการอะไร แค่มาบอกท่านหญิงใหญ่ว่า หากจะจัดงานศพให้ท่านหญิงสกุลจี้ อย่าจัดที่จวนสกุลเฉินของข้า เพราะที่นี่คือจวนสกุลเฉิน ไม่ใช่สกุลจี้” พูดจบ เฉินเสวี่ยหนิงก็ลุกขึ้นอย่างสง่างาม ก่อนจะจากไปยังย่อกายคำนับจี้ซินเยว่มารยาทครบถ้วน
คำพูดของเฉินเสวี่ยหนิงทำให้จี้ซินเยว่โกรธไม่น้อย เมื่อเฉินเสวี่ยหนิงเดินมาถึงประตู จี้ซินเยว่ก็ไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีก ยกมือกวาดถ
