ข้าได้เห็นกับตาเสียที ที่ว่าชาวเมืองหลวงรู้มารยาทเข้าใจมารยาทก็เป็นเช่นนี้นี่เอง ได้ยินว่าเมื่อวานคนผู้นั้นเคยเป็นสตรีผู้เพียบพร้อมอันดับหนึ่งของเมืองหลวง แต่กิริยาเยี่ยงนางตลาดเช่นนี้ ช่างเป็นหน้าเป็นตาแก่เมืองหลวงจริง ๆ!”
เรื่องการประชดประชัน หลิ่วฟูเหรินต่อปากต่อคำกับท่านหญิงรองมาหลายปีแล้ว ย่อมคล่องแคล่วกว่าท่านหญิงจี้ ที่ก่อนหน้านี้มิได้มาปรากฏตัว คงเพราะต้องการหลบเลี่ยงความขัดแย้ง ไม่อยากให้หลี่เยว่หานมีเรื่องยุ่งยากเพิ่ม
แต่บัดนี้ท่านหญิงจี้กลับลงมือทำร้ายหลี่เยว่หาน หลิ่วฟูเหรินจึงไม่อาจใจเย็นได้อีกต่อไป “เยว่หาน คนเยี่ยงนี้ ถ้าอยู่ที่อำเภอหย่งอันของพวกเรา คงถูกตีห้าสิบไม้และเนรเทศไปแล้ว ไม่ทราบว่ากฎหมายของเมืองหลวงจะเหมือนกับอำเภอหย่งอันของพวกเราหรือไม่?”
“ท่านแม่วางใจได้ กฎหมายแผ่นดินตงฮั่นไม่ว่าที่ใดก็เหมือนกัน” หลี่เยว่หานปลอบใจพลางหันไปทางท่านหญิงจี้ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “เฮ่อเจิ้งเทียน มัดมือท่านหญิงจี้ไว้ ข้าจะพานางไปตีกลองร้องทุกข์ที่ว่าการด้วยตัวเอง!”
