ัดออกมา ดูไม่เป็นธรรมชาติเอาเสียเลย
มีเพียงจี้ซินเยว่ที่ยังคงโอหังอยู่ “หลี่เยว่หาน เจ้าอย่ามาทำท่าแสร้งมีเมตตาอยู่ที่นี่ หากไม่ใช่เพราะเจ้ากลัวพวกหญิงสาวเหล่านั้นจะอยู่ในจวนขุนพลแล้วแย่งชิงหัวใจท่านแม่ทัพเมิ่งไป เจ้าจะใจดีช่วยพวกนางออกมาจากคุกใต้ดินของร้านหรูอี้เก๋อแล้วส่งกลับบ้านหรือ?”
“เจ้าพูดถูก” หลี่เยว่หานพยักหน้าเห็นด้วยอย่างกะทันหัน “แต่เจ้าเข้าใจผิดไปอย่าง คนที่ช่วยหญิงสาวเหล่านั้นออกมาจากคุกใต้ดินของร้านหรูอี้เก๋อไม่ใช่ข้า แต่เป็นท่านผู้ว่าการ”
ตอนที่เมิ่งฉีฮ่วนจากไป เพราะเป็นห่วงหลี่เยว่หาน จึงทิ้งทหารไว้ที่จวนขุนพลจำนวนไม่น้อย แม้ว่าจี้ซินเยว่จะพาท่านหญิงมาด้วยมากมาย แต่ทหารเหล่านั้นต่างถืออาวุธ ใบหน้าเคร่งขรึม ในสายตาของเหล่าท่านหญิงที่ใช้ชีวิตอย่างสูงส่งมาตลอด พวกเขาดูน่ากลัวราวกับปีศาจร้าย
ดังนั้นเมื่อทหารเปิดทางให้หลี่เยว่หาน ท่านหญิงเหล่านั้นไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง มีเพียงจี้ซินเยว่ที่ยังคงด่าทออยู่ว่าหลี่เยว่หานแสร้งมีเมตตา ทำให้หญิงสาวที่พาออกมาจากคุกใต้ดินของร้านหรูอี้เก๋อต้องตาย และยังทำให้ผู้คนในหมู่บ้านผู้อพยพนอกเมืองต้องเดือดร้อนอีกด้วย
น่าเสียดายที่เสียงของนางเพียงคนเดียวดังเท่าไรก็ไม่อาจดังไปได้ไกล นางจึงพยายามปลุกปั่นอารมณ์ของเหล่าท่านหญิงที่นางพามา แต่ท่านหญิงเหล่านั้นถูกหลี่เยว่หานพูดจนรู้สึกละอายใจ การเห็นด้วยจึงกระจัดกระจาย ไม่มีพลังเลย
เมื่อออกจากจวน
