บทที่ 363 ยาห้าหิน
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น เมิ่งฉีฮ่วนยิ้มและถามว่า “แล้วก่อนหน้านี้เจ้าคิดว่าเป็นอย่างไร?”
“เวินเทียนเหล่ยและท่านต่างก็เคยอธิบายให้ข้ากับจื่อเซียงฟัง เรื่องที่ตระกูลเวินร่วมมือกับร้านผ้าตระกูลเหยียนแล้วขาดทุนไปมาก ข้าคิดว่าอาจจะเป็นฝีมือของเวินเทียนเหล่ย แต่ก็รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ ถึงแม้พ่อค้าหลวงขั้นหนึ่งจะมีชื่อเสียงใหญ่โต แต่ร้านหรูอี้เก๋อก็เป็นกิจการของตระกูลชุย ตระกูลเวินคงไม่กล้าเสี่ยงไปขัดแย้งกับคนของตระกูลชุย ดังนั้นข้าจึงคิดไม่ออกและรู้สึกกังวลมาก” หลี่เยว่หานวิเคราะห์อย่างมีเหตุผล พลางพยักหน้าเห็นด้วยกับตัวเอง
เห็นนางเป็นเช่นนั้น เมิ่งฉีฮ่วนจึงเสียบปิ่นหยกให้หลี่เยว่หานแล้วพูดว่า “แม้ตระกูลเวินจะไม่กล้าขัดแย้งกับตระกูลชุยโดยตรง แต่ในฐานะพ่อค้าหลวง พวกเขาก็มีหน้าที่รักษาเสถียรภาพทางการค้า ฮ่องเต้พระราชทานเกียรติยศพ่อค้าหลวงขั้นหนึ่งให้พวกเขาก็เพื่อให้พวกเขาดูแลระบบการค้า มิเช่นนั้นกิจการมากมายในแคว้นตงฮั่นจะถูกผูกขาด และประชาชนจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ”
“แล้วท่านคิดถึงร้านหรูอี้เก๋อได้อย่างไร?” หลี่เยว่หานเปลี่ยนเรื่อง พลางหันตัวจ้องมองเมิ่งฉีฮ่วนตาไม่กะพริบ
เมิ่งฉีฮ่วนอธิบายอย่างใจเย็นว่า “แม้ร้านจือเป่าจายจะเป็นเพียงร้านเล็ก ๆ แต่ก็เปลี่ยนเจ้าของตอนที่เจ้ามาถึงเมืองหลวง ถึงแม้เบื้องหน้าเจ้าของจะเป็นตระกูลหลิ่วที่เพิ่งมาถึงเมืองหลวงไม่นาน แต่คนที่สนใจในความเป็นไป
