บทที่ 362 ข้าจะฆ่ามังกรร้ายทั้งหมดเพื่อเจ้า
เมื่อกลับถึงจวน เมิ่งฉีฮ่วนรีบวิ่งไปหาหลี่เยว่หานทันทีโดยไม่ทันได้เปลี่ยนชุด
คืนนั้นหลี่เยว่หานไม่ได้นอนเลย นางคอยช่วยหมอหญิงตรวจร่างกายบรรดาสตรีและช่วยฟางจื่อหลานตรวจสอบตัวตนของผู้ที่มารับคนกลับ เมื่อเห็นเมิ่งฉีฮ่วน ความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดพลันผ่อนคลายลงทันที ริมฝีปากสั่นระริก น้ำตาไหลออกมา “เมิ่งฉีฮ่วน ในที่สุดท่านก็กลับมา!”
เมิ่งฉีฮ่วนเห็นดังนั้นก็ไม่ทันได้พูดอะไร รีบโอบร่างนางเข้ามากอดไว้ กระซิบปลอบเบา ๆ “ขออภัย ขออภัย ข้าไม่ได้ตั้งใจจะจากไปนานขนาดนี้ ขออภัยที่ปล่อยให้เจ้าต้องเผชิญเรื่องมากมายเพียงลำพัง เป็นความผิดของข้าเอง ข้าสัญญาว่าจะไม่มีครั้งหน้าอีก”
หลี่เยว่หานไม่พูดอะไร เพียงซุกตัวร้องไห้สะอื้นในอ้อมกอดของเมิ่งฉีฮ่วน นางไม่ได้รู้สึกน้อยใจ ปีนี้สามีภรรยาทั้งสองแทบไม่ได้อยู่ด้วยกัน จริง ๆ แล้วหลี่เยว่หานชินกับการที่เมิ่งฉีฮ่วนไม่อยู่ข้างกาย และการที่ต้องเผชิญทุกอย่างเพียงลำพัง
แต่เหตุการณ์เมื่อคืนกระทบกระเทือนจิตใจนางมากเกินไป หากไม่ใช่เพราะฟางจื่อหลานได้รับข่าวและรีบมาที่จวนขุนพลคอยอยู่เป็นเพื่อนนาง คืนนั้นนางอาจจะทนไม่ไหว
การได้ยินเรื่องราวเช่นนี้ไม่สะเทือนใจเท่ากับการได้เห็นสภาพของเหล่าสาว ๆ ด้วยตาตนเอง หากไม่ใช่เพราะนึกถึงลูกในท้อง หลี่เยว่หานคิดว่าแม้ฟางจื่อหลานจะอยู่เป็นเพื่อน นางก็อาจจะทนไม่ไหวเช่นกัน
“เสี่ยวเมิ่ง เยว่หา
