นไม่ได้นอนทั้งคืน นางกำลังท้องแฝด ไม่ควรเหนื่อยมากเช่นนี้ ข้าพยายามเกลี้ยกล่อมอย่างไรนางก็ไม่ฟัง เจ้ารีบพานางไปพักผ่อนเถอะ” ฟางจื่อหลานเห็นสภาพของสามีภรรยาทั้งสองก็น้ำตาคลอ เป็นห่วงสุขภาพของหลี่เยว่หาน จึงเอ่ยปากให้เมิ่งฉีฮ่วนพาหลี่เยว่หานไปพักก่อน “ที่นี่เหลือเพียงเจ็ดแปดคนเท่านั้น อีกทั้งยังมีคนขององค์รัชทายาทมาช่วย มีข้าคอยดูแลก็พอแล้ว”
“ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนท่านป้าด้วย” เมิ่งฉีฮ่วนจูงมือหลี่เยว่หาน หลังจากคำนับลาฟางจื่อหลานแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนก็โอบร่างนางออกไปอย่างไม่เกรงใจ
เมื่อกลับมาถึงเรือนเล็กของหลี่เยว่หาน เมิ่งฉีฮ่วนสั่งให้หมิงจูนำน้ำร้อนมา เช็ดหน้า ล้างมือ ล้างเท้าให้หลี่เยว่หานอย่างพิถีพิถัน จากนั้นก็ช่วยนางถอดเสื้อคลุมและพาเข้านอน ส่วนเขานั่งพิงขอบเตียง มองดูหลี่เยว่หานที่ทำหน้าน้อยใจ “เจ้ารีบนอนเถอะ อย่ามองข้าเลย”
“ไม่ได้ ถ้าข้าไม่มองท่าน พอข้าตื่นมาท่านก็จะกลับค่ายทหารไปอีกแล้ว” หลี่เยว่หานพูดพลางซุกหน้าเข้าไปในอ้อมอกของเมิ่งฉีฮ่วน
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น เมิ่งฉีฮ่วนรู้สึกว่าส่วนที่อ่อนโยนที่สุดในหัวใจถูกกระแทกอย่างแรง มองดูหญิงสาวตัวน้อยที่กำลังมุดเข้ามาในอ้อมอก แล้วยกมือลูบศีรษะนาง พลางพูดเสียงนุ่มนวล “คราวนี้ข้ากลับมาจะอยู่นานหน่อย ไม่ได้จากไปทันทีหรอก”
“ถ้าท่านไม่อยู่ในค่ายทหาร จะไม่เกิดเรื่องหรือ” หลี่เยว่หานเงยหน้ามองเขาแล้วถาม
“ก่อนที่ข้าจะจากมา ข้าได้จัดการทุกอย่างเรี
