วาง ไม่ใช่ให้เขาไปฟังคำพูดของหญิงผู้นี้เพื่อแก้ความอยุติธรรมให้นาง แต่ต้องการใช้มือของเขาช่วยให้ร้านจือเป่าจายหลุดพ้นจากสถานการณ์ยากลำบาก!
การช่วยร้านจือเป่าจายก็คือการช่วยตระกูลหลิ่ว และการช่วยตระกูลหลิ่วก็เท่ากับช่วยหลี่เยว่หาน!
หลักการนี้เขาเข้าใจดี!
คิดถึงตรงนี้ องค์รัชทายาทจึงสั่งทันที “มา เชิญท่านหลิ่วหัวหน้าตระกูลหลิ่วมาที่นี่!”
ท่านผู้ว่าการที่อยู่ข้าง ๆ เห็นว่าฟ้าใกล้มืดแล้ว กำลังจะสั่งให้กักตัวทั้งสองฝ่ายไว้รอสอบสวน แต่ไม่คิดว่าองค์รัชทายาทจะพูดเช่นนี้ขึ้นมา จึงทำให้เขางุนงงไม่รู้จะทำอย่างไร
“ฝ่าบาท พระองค์จะ…?”
“ท่านผู้ว่าการ แม้ว่าผู้เสียหายจะเป็นคนที่ข้านำมา แต่หลังจากฟังมาพักใหญ่ ข้าก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มีพิรุธอยู่มาก ตามหลักแล้วตอนนี้มีหลักฐานชัดเจน หากผู้ดูแลร้านโจวยังปฏิเสธต่อไปก็จะได้รับความทรมานทางร่างกาย หรืออาจถึงแก่ชีวิต ดังนั้นข้าจึงอยากเชิญเจ้าของกิจการที่อยู่เบื้องหลังผู้ดูแลร้านโจวมาด้วย เพื่อให้เรื่องนี้กระจ่างชัด”
หลังจากที่จงเจิ้งอวี่เข้าใจประเด็นสำคัญเบื้องหลังแล้ว ความคิดของเขาก็ลื่นไหลราวกับสายน้ำ จับประเด็นสำคัญของเรื่องได้ในทันที “ตามหลักแล้ว ร้านจือเป่าจายมีแต่ทาสที่ขายตัว ชีวิตความเป็นความตายของทาสล้วนอยู่ในมือของเจ้าของ หากเฉินหมิงผู้นี้ไม่ได้รับผลประโยชน์อันใหญ่หลวง คงไม่กล้าใส่ร้ายนายเก่าเช่นนี้ ถึงแม้นายเก่าจะทำจริง ก็คงไม่กลับหอกทันทีที่ขึ้นศ
