ท่านผู้ว่าการ ส่งห่อของสองห่อขึ้นไป แล้วกระซิบบอกอะไรบางอย่าง ท่านผู้ว่าการมีสีหน้าแข็งทื่อทันที โบกมือแล้วลุกขึ้นโยนของลงตรงหน้าเฉินหมิง
ตอนนี้เฉินหมิงไม่มีท่าทีสงบนิ่งเหมือนตอนแรกแล้ว กลับมีเหงื่อเย็นผุดทั่วศีรษะ ดูน่ากลัวยิ่งนัก
ท่านผู้ว่าการแค่นเสียงเย็นชาแล้วกล่าวว่า “เฉินหมิง เจ้าเป็นเพียงทาสรับใช้ แต่กลับทรยศนายของตน ทำเรื่องเลวร้ายเพื่อหวังผลประโยชน์ ละครที่เจ้าแสดงนี้ช่างยอดเยี่ยมนัก ทำให้ข้าได้เปิดหูเปิดตาเสียจริง!”
จงเจิ้งอวี่ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ท่านผู้ว่าการจึงอธิบายให้ฟังว่า “องค์รัชทายาท เฉินหมิงผู้นี้หลงใหลในการเที่ยวโรงน้ำชาจนติดกามโรค เงินเดือนน้อยนิดของเขาไม่พอรักษาโรค จึงมีคนซื้อตัวเขาด้วยเงินก้อนใหญ่ นี่คือยารักษากามโรค และนี่คือตั๋วแลกเงินห้าพันตำลึงที่พบจากโพรงหนูในที่พักของเฉินหมิง!”
เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินหมิงที่อยู่ด้านล่างก็ตกใจจนหมดสติไป
จงเจิ้งอวี่หยิบห่อยาและตั๋วแลกเงินขึ้นมาดู ในใจพอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงหันไปถามหลิ่วเทียนเสียงว่า “ท่านหลิ่ว ข้าขอถามท่าน ร้านจือเป่าจายมีการจ้างคนงานจากภายนอกหรือไม่?”
“ทูลองค์รัชทายาท ร้านจือเป่าจายเป็นร้านที่ข้าน้อยส่งคนมาซื้อไว้เมื่อครึ่งปีก่อน ตามกฎของอำเภอหย่งอัน นอกจากผู้ดูแลร้านโจวที่ทำงานมานาน คนที่เหลือล้วนเป็นทาสรับใช้ ส่วนลูกจ้างภายนอกที่เคยมีก็ได้จ่ายค่าแรงให้พวกเขาแล้วแยกย้ายกันไป”
“ท่านรู้จักว่านโ
