บ จี้ซินเยว่ก็ลุกขึ้นจากพื้นแล้วเดินจากไป แต่ถูกจีหยางที่รีบร้อนวิ่งมาขวางไว้
“ข้าน้อยได้ยินว่าที่นี่ต้องการอุปกรณ์เขียนหนังสือ จึงรีบไปเอามาจากคลัง ขอเชิญท่านหญิงทั้งหลายดูว่าใช้ได้หรือไม่” จีหยางพูดพลางเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก โชคดีที่เขาฉลาดหลักแหลม เมื่อได้ยินหลี่เยว่หานพูดว่าจะให้จี้ซินเยว่เขียนสัญญา ก็รีบไปเอาอุปกรณ์เขียนหนังสือจากห้องของสาวใช้ที่อยู่ใกล้ที่สุดแล้ววิ่งมาทันที
ซ้ำยังขวางจี้ซินเยว่ไว้ได้อย่างเหมาะเจาะ!
“ท่านหญิงกั๋วกง ไยต้องทำให้ข้าอับอายถึงเพียงนี้!” จี้ซินเยว่แทบจะร้องไห้ “หรือว่าตระกูลเฉินของข้าไม่มีความน่าเชื่อถือแม้แต่น้อย?”
“ไม่เกี่ยวกับความน่าเชื่อถือหรอก” ฟางจื่อหลานโบกมือ กล่าวอย่างใจเย็น “ในเมื่อมาถึงแล้ว ก็ไม่ต้องรีบร้อน เขียนสัญญาก่อนแล้วค่อยไปเอาเงิน อีกอย่าง เยว่หานของบ้านพวกเราเป็นผู้เสียหาย ผู้เสียหายยังไม่รีบร้อน เจ้าจะรีบร้อนไปไย”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น จี้ซินเยว่ก็กัดฟันกรอด กดข่มความอัปยศในใจ หยิบพู่กันจากถาดในมือของจีหยาง แล้วเขียนลงไปว่า ‘วันนี้ที่หอฝานเทียน ข้าได้ทำให้ฮั่นหรงฟูเหรินตกใจ จึงขอชดใช้เงินห้าแสนตำลึงเพื่อปลอบขวัญ’ จากนั้นภายใต้สายตาของหลี่เยว่หาน นางได้ลงชื่อตระกูลเฉินและชื่อของตนพร้อมประทับลายนิ้วมือ แล้วผู้คนจึงเปิดทางให้นางเดินจากไปเช่นนั้น
