อยจี้ซินเยว่ไปง่าย ๆ
ฝ่ายจี้ซินเยว่เห็นฟางจื่อหลานไม่ยอมอ่อนข้อ จึงต้องวิงวอนอย่างต่ำต้อยยิ่งขึ้น “ท่านหญิงกั๋วกงโปรดระงับความโกรธ ซินเยว่เพียงมืดบอดชั่ววูบ ถึงได้ไม่รู้หนักเบาในยามที่ฮั่นหรงฟูเหรินตกใจ ขออภัยฮั่นหรงฟูเหรินด้วยเจ้าค่ะ”
“จะชดใช้อย่างไร?” หลี่เยว่หานเอ่ยปากขึ้นมาได้จังหวะพอดี ยังคงมีเสียงขึ้นจมูกอยู่
“ก็ต้องให้ฮั่นหรงฟูเหรินเป็นผู้ตัดสินว่าจะชดใช้อย่างไร” แม้จะได้ยินเสียงของหลี่เยว่หานแล้วทำให้จี้ซินเยว่โกรธจนคันยิบไปทั้งตัว แต่เพราะคำนึงถึงฟางจื่อหลานที่ยังอยู่ที่นี่ นางจึงต้องอดกลั้นเอาไว้
หลี่เยว่หานเงียบไปครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็หันไปมองฟางจื่อหลานแล้วกล่าวว่า “ท่านป้า วันนี้เยว่หานตกใจมากจริง ๆ แต่ก็คิดไม่ออกว่าควรให้ท่านหญิงเฉินชดใช้อย่างไรดี พอดีช่วงก่อนหน้านี้ตอนที่ท่านหญิงเฉินปลอบใจครอบครัวของบ่าวที่ตายด้วยโรควัณโรคในจวน ก็ได้มอบเงินให้ครอบครัวของเขาไปมากมาย ไม่เช่นนั้นพวกเราก็ให้ท่านหญิงเฉินจ่ายเงินชดเชยเพื่อทำให้จิตใจสงบดีหรือไม่?”
“ก็ไม่มากหรอก ขอแค่ห้าแสนต้าลึงก็พอ”
