บทที่ 347 แสดงละครต่อกัน
หมิงจูคิดในใจว่าท่านหญิงของนางช่างพูดจาไร้มารยาทเสียจริง แต่ยังคงรักษาสีหน้าเคร่งขรึมพลางกล่าวว่า “ท่านหญิงเจ้าคะ บ่าวเพิ่งเรียนไปว่า ท่านหญิงเฉินได้ยินว่าพวกเราอยู่ที่หอฝานเทียนถึงได้มา ช่วงนี้ท่านหญิงไม่มีเวลาสนใจนาง ไม่แน่ว่านางอาจจะเก็บความแค้นไว้เต็มอกรอจะมาก่อเรื่องกับท่านหญิงก็ได้เจ้าค่ะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็เห็นด้วย จึงพยักหน้าให้จีหยางออกไปก่อน แล้วค่อย ๆ หยิบตะเกียบขึ้นมา
ขณะที่หลี่เยว่หานกำลังจะแสร้งทำท่า ‘กำลังกินข้าว’ นั้น จีหยางก็เปิดประตูห้องหยกหมายเลขหนึ่ง เห็นท่านหญิงเฉินเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเย็นชา จีหยางก็ฉลาดพอที่จะถอยออกจากห้องพลางร้องเสียงดังว่า “ฮั่นหรงฟูเหรินสั่งสอนถูกแล้ว ข้าน้อยจะรีบไปกำชับทางครัวให้จัดอาหารจานใหม่ ๆ มาให้ท่านหญิงเพิ่ม ขอท่านหญิงโปรดอย่าได้โกรธเลย!”
หลี่เยว่หานพอใจกับความสามารถในการปรับตัวเฉพาะหน้าของจีหยางมาก การตอบสนองเช่นนี้ของเขาเป็นการบอกหลี่เยว่หานว่าจี้ซินเยว่กำลังรออยู่ด้านนอกประตู
ดังนั้นหลี่เยว่หานจึงไม่ต้องเสแสร้ง เพียงพูดเสียงเย็นว่า “หวังว่าท่านจีจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง ข้าเติบโตมาจากชนบท แม้ไม่เคยได้กินของดี ๆ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าข้าไม่รู้จักแยกแยะของดีของไม่ดี หากยังทำงานแบบขอไปทีเช่นนี้ ท่านก็ไม่ต้องเปิดหอฝานเทียนอีกต่อไป”
จีหยางที่ยืนอยู่ตรงประตูพยักหน้ารับคำติด ๆ กัน แต่หลังจากปิดประตูแล
