บทที่ 346 ยังจะมาหาสตรีอีกหรือ???
เมื่อได้ฟังคำพูดของหลี่เยว่หาน หมิงจูถึงกับชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าหลี่เยว่หานโดยไม่มีแม้แต่คำแก้ตัวใด ๆ
“หมิงจู คงแปลกใจสินะว่าข้ารู้ตัวตนที่แท้จริงของเจ้าตั้งแต่เมื่อใด” หลี่เยว่หานเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทุกคำพูดกลับเหมือนทุบลงกลางอกของหมิงจู “ในโลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่ไร้ร่องรอยหรอก เจ้าก็เหมือนกับคังโหรว ทั้งตัวตนและภูมิหลังสะอาดสะอ้านเกินไป แต่ยิ่งสะอาดเท่าใดก็ยิ่งดูไม่สมจริงเท่านั้น”
“แต่ต่างจากเจ้าตรงที่คังโหรวถูกฮ่องเต้ส่งเข้ามาในจวนขุนพล เจ้าวางใจได้ ข้าไม่ได้ทำลายแผนการของนายท่านของพวกเจ้าหรอก ลุกขึ้นเถอะ” หลี่เยว่หานยิ้มพลางพยักพเยิดให้หมิงจูลุกขึ้น
หมิงจูทำตามคำสั่งลุกขึ้นยืน แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหลี่เยว่หาน นางกลับยิ่งรู้สึกกระอักกระอ่วน “ท่านหญิง แม้ว่าบ่าวจะเป็นคนขององค์รัชทายาท แต่ตลอดเวลาที่รับใช้ท่านหญิงมา บ่าวไม่เคยทรยศท่านเลยสักครั้ง!”
“อืม ข้าเชื่อเจ้าในข้อนี้” หลี่เยว่หานพยักหน้า เพราะนางไม่เคยเผยข่าวสารหรือจุดบกพร่องใด ๆ ให้หมิงจูเห็น ต่อให้หมิงจูอยากส่งข่าวให้จงเจิ้งอวี่ ก็คงได้แค่บอกว่าหลี่เยว่หานมักจะไล่คนทั้งเรือนออกไปบ่อย ๆ แล้วก็ปล่อยให้รออยู่นานกว่าจะเรียกกลับเข้ามาเท่านั้น
แต่ด้วยชาติกำเนิดของหลี่เยว่หานที่เป็นสาวชาวบ้านจากชนบท การมีคนคอยติดตามรับใช้ตลอดเวลาย่อมทำให้รู้สึกอึดอัดไม่สบายใจ หากเป็นครั้งสอ
