เบา ๆ
ผู้ใดจะรู้ว่าหลี่เยว่หานตกใจเสียงกระแอมนั้นจนทำตะเกียบหล่น รีบคว้ามือหมิงจูพลางชี้ไปที่จี้ซินเยว่แล้วตะโกนว่า “หมิงจู! เหตุใดถึงมีคนป่วยวัณโรคเข้ามาในห้องของพวกเราได้! ข้ากำลังตั้งครรภ์อยู่ หากติดโรคไปจะทำอย่างไร!”
หมิงจูแอบด่าในใจว่าหลี่เยว่หานแสดงได้เก่งจริง ๆ แต่ก็ปลอบเสียงนุ่มนวลว่า “ท่านหญิงอย่าตกใจ ท่านหญิงอย่าตกใจ บ่าวจะไล่คนผู้นี้ออกไปเดี๋ยวนี้ จะไม่ยอมให้คนที่คิดไม่ดีเข้าใกล้ท่านหญิงเด็ดขาด!”
จี้ซินเยว่ที่ตกใจกับปฏิกิริยาของหลี่เยว่หานได้สติกลับมาแล้ว จึงขมวดคิ้วตะโกนด้วยความไม่พอใจว่า “วัณโรคอะไรกัน! หลี่เยว่หาน เจ้าก็รู้จักข้าดี ถ้าไม่ต้อนรับก็บอกมา ไยต้องสาปแช่งข้าด้วย!”
ผู้ใดจะรู้ว่าหลี่เยว่หานยิ่งทำหน้าตกใจ หลบเข้าไปในอ้อมกอดของหมิงจูแต่เสียงกลับดังมาก “หากเจ้าไม่ได้เป็นวัณโรค แล้วเหตุใดพอนั่งลงก็ไอไม่หยุด! ตอนนี้ยังจงใจกระเด็นน้ำลายใส่อาหารของข้าอีก! จี้ซินเยว่ ข้ารู้ว่าในใจเจ้ายังคิดถึงสามีข้า และรู้ว่าหลังแต่งงานเจ้าก็ไม่มีความสุข แต่เรื่องของพวกเจ้าก็ผ่านมานานแล้ว ในวังเจ้าพยายามยั่วยวนสามีข้าจนเกิดเรื่องใหญ่ วันนี้ยังจะมาหาเรื่องข้าอีกหรือ!”
“จี้ซินเยว่ ตอนนี้ข้ากำลังตั้งครรภ์ ถึงเจ้าจะโหดร้ายอยากให้ข้าติดวัณโรคไปด้วย แต่ลูกของข้าไม่รู้อีโหน่อีเหน่ด้วยนะ!”
