บัติล้ำค่า หากจะพระราชทานรางวัล ขอเป็นทองคำหรือเงินแทนเถิด!”
คำพูดของนางทำให้จงเจิ้งอวี่ต้องสูดลมหายใจลึกอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกจากห้องไปในที่สุด
หลังจากจงเจิ้งอวี่จากไป หมิงจูก็รีบก้าวเข้ามาอยู่ข้างหลี่เยว่หาน สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก นางลูบหน้าอกตนเองพลางเอ่ยว่า
“องค์รัชทายาทเมื่อครู่ คือตัวจริงหรือเจ้าคะ? ข้าได้ยินข่าวลือว่าเขาเป็นคนโอหังไร้เหตุผล และเหี้ยมโหดนัก เหตุใดเมื่อมองดูจริง ๆ กลับดูเหมือนไม่มีพิษภัยอะไรเลยเล่า?”
หลี่เยว่หานตบไหล่หมิงจูเบา ๆ เป็นเชิงปลอบใจ ก่อนจะกล่าวว่า
“สุนัขที่กัดคนมักไม่ส่งเสียงหรอก หมิงจู เจ้าสบายใจได้ แม้ข่าวลือภายนอกจะกล่าวว่าองค์รัชทายาทโอหังโหดร้าย ฆ่าคนอย่างไร้ปรานี แต่ความจริงเขาไม่ได้เป็นคนเช่นนั้น ตรงกันข้าม เขาอาจมีเล่ห์เหลี่ยมลึกซึ้ง แต่ไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อผู้อื่น”
“ท่านรู้ได้อย่างไรหรือเจ้าคะ?” หมิงจูถามด้วยความสงสัย
หลี่เยว่หานมองหมิงจูโดยไม่ตอบคำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะผุดยิ้มออกมาพลางกล่าวว่า “หมิงจู จริง ๆ แล้วเจ้าน่าจะรู้จักเขาดียิ่งกว่าข้าเสียอีก”
