เอง”
หวังเหอฮวาโกรธจัดและเถียงกลับทันที “เจ้าโกหก! ชุ่ยเอ๋อร์มาอยู่กับข้าเพราะข้าเป็นคนขอจากสามีข้าเอง!”
หลี่เยว่หานหัวเราะเยาะ “ถ้านางไม่มีความสามารถทำให้เจ้ามองว่านางไว้ใจได้ เจ้าคิดหรือว่าแค่ขอ หลิ่วจื้อหย่วนจะยอมส่งคนโปรดของเขามาเป็นสาวใช้ของเจ้า?”
“และมันน่าขันนัก ถ้าเจ้าไม่เคยข่มเหงรังแกชุ่ยเอ๋อร์ ไม่ด่าทอนางว่าเป็นจิ้งจอกที่คิดจะยั่วยวนหลิ่วจื้อหย่วน บางทีนางอาจจะยอมรับใช้เจ้าอย่างซื่อสัตย์จริง ๆ ก็ได้”
“แต่เสียดายที่ ‘บาปฟ้าสร้าง ยังมีชีวิต บาปคนสร้าง ไร้ทางรอด’” หลี่เยว่หานเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “หากเจ้าไม่เคยข่มเหงชุ่ยเอ๋อร์ นางคงไม่ไปหาข้าถึงหมู่บ้านไป๋อวิ๋น และอ้างว่าได้รับความกรุณาจากตระกูลหลิ่วให้มาปรึกษาข้า เพื่อหาทางแก้ปัญหา”
“เมื่อมีชุ่ยเอ๋อร์เป็นสื่อกลาง เจ้าคิดว่าการจัดฉากให้เจ้าไปคบชู้กับหลินจู้เป็นเรื่องยากหรือ?”
หลี่เยว่หานมองหวังเหอฮวาที่นั่งทรุดอยู่บนพื้น สีหน้าว่างเปล่าเหมือนกับว่าทุกอย่างที่นางเชื่อพังทลายไป นางเพียงรู้สึกว่าโลกนี้ช่างเล่นตลกกับนาง
ในตอนนั้นเอง หลังจากหลี่หรงหรงตั้งครรภ์ หวังเหอฮวาก็ไปหาหลี่เยว่หาน หวังให้นางช่วยสนับสนุนเพื่อให้ตัวเองได้ขึ้นเป็นฮูหยินใหญ่ แต่ในขณะเดียวกัน ชุ่ยเอ๋อร์ก็แอบมาหาหลี่เยว่หานเช่นกัน
ชุ่ยเอ๋อร์ไม่ได้หวังอะไร นางเพียงแต่ร้องไห้เล่าให้หลี่เยว่หานฟังถึงความยากลำบากที่นางเจอจากหวังเหอฮวา และวิงวอนให้หลี่เยว่หานอย่าได้ช่วยสน
