อฮวายังคงมีสีหน้ามึนงง เมื่อได้พบหลี่เยว่หาน นางก็แสดงสีหน้าบิดเบี้ยวและเอ่ยขึ้นด้วยความเดือดดาล “เป็นเจ้าสินะ! เป็นเจ้าที่สั่งหลี่หรงหรงให้ทำแบบนี้ใช่ไหม!”
“อย่ากล่าวหาผู้บริสุทธิ์ ข้าสั่งหลี่หรงหรงเมื่อไหร่?” หลี่เยว่หานยิ้มอย่างเยือกเย็น “เจ้าต่างหากที่มือไม่สะอาดจนหลี่หรงหรงจับได้ หรือเจ้าจะโทษว่าข้าเป็นคนจับคู่เจ้าให้กับหลินจู้กันล่ะ?”
“ในที่สุดก็เป็นเจ้าจริง ๆ!” หวังเหอฮวาแทบจะเสียสติ พยายามหลายครั้งที่จะพุ่งเข้าไปทำร้ายหลี่เยว่หาน แต่ถูกคนขัดขวางไว้ และยังโดนหมิงจูตบหน้าสองครั้งใหญ่จนในที่สุดก็สงบลงได้
“แปลกใจใช่ไหม?” หลี่เยว่หานนั่งลงพร้อมลูบหน้าท้องของตัวเองและมองหวังเหอฮวาด้วยรอยยิ้ม “ความจริงเจ้าไม่ต้องแปลกใจหรอก สาวใช้ของเจ้าที่ชื่อชุ่ยเอ๋อร์ นางเคยเป็นคนโปรดของหลิ่วจื้อหย่วนมาก่อน นางเคยคิดว่าจะได้เป็นอนุ เพราะตอนแรกหลิ่วจื้อหย่วนสนใจหลี่หรงหรง นางจึงช่วยคิดแผนสารพัดเพื่อให้นางได้เข้าตระกูลหลิ่ว แต่โชคร้ายที่ทั้งเจ้าและหลี่หรงหรงถูกยกสถานะเป็นอนุในเวลาใกล้เคียงกัน ผู้ใหญ่ในตระกูลหลิ่วจึงไม่อนุญาตให้หลิ่วจื้อหย่วนนำใครมาเป็นอนุเพิ่มอีก”
“ทว่า หลิ่วจื้อหย่วนยังมีความรู้สึกพิเศษต่อชุ่ยเอ๋อร์อยู่ แต่เพราะเจ้าเพิ่งเข้ามาใหม่และดูน่าสนใจสำหรับเขา หลิ่วจื้อหย่วนจึงยอมให้ชุ่ยเอ๋อร์มาเป็นสาวใช้ใกล้ตัวเจ้า เจ้าอยากรู้ไหมว่าข้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร? ก็เพราะชุ่ยเอ๋อร์เป็นคนบอกข้า
