บทที่ 340 ข้อต่อรองคืออะไร?
แม้จะรู้ว่าเวินเทียนเหล่ยเป็นคนที่ทำอะไรตามอำเภอใจ แต่หลี่เยว่หานก็ยังงงงวยกับพฤติกรรมของเขาในการที่รู้สึกหิว และคิดว่าฝีมือของพ่อครัวในจวนขุนพลไม่ดีพอ เลยจงใจจ้างพ่อครัวจากหอฝานเทียนมาทำอาหารให้เขาถึงครัวในจวน
“ช่างเถอะ ไปพบเขากันดีกว่า” หลี่เยว่หานตัดสินใจเลิกคิดถึงพฤติกรรมแปลก ๆ ของเวินเทียนเหล่ย และให้หมิงจูช่วยพยุงไปที่โถงกลาง เมื่อไปถึงก็พบภาพที่ไม่ผิดจากที่คาด นั่นคือเวินเทียนเหล่ยกำลังตั้งหน้าตั้งตากินขาหมูชิ้นใหญ่
“เจ้าเกิดมาพร้อมความหิวหรืออย่างไร?” หลี่เยว่หานแสร้งทำหน้าดูถูกขณะเดินเข้าไป
เวินเทียนเหล่ยที่กำลังพยายามกินขาหมูตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “เยว่หาน เจ้าตื่นแล้วหรือ!”
หลี่เยว่หานถอนหายใจแล้วสั่งให้คนรับใช้นำอ่างน้ำมา หลังจากที่เวินเทียนเหล่ยจัดการกับขาหมูจนหมดและล้างมือเรียบร้อย ทั้งสองจึงเริ่มพูดคุยกันได้อย่างจริงจัง
“เจ้ามาที่นี่เพราะอยากให้ข้าไปอยู่ที่จวนเวินใช่ไหม?” หลี่เยว่หานถามอย่างตรงไปตรงมา
“เจ้านี่ช่างเป็นคู่หูที่สมบูรณ์แบบจริง ๆ ข้ายังไม่ทันพูดอะไร เจ้าก็เดาได้แล้วว่าข้ามาเพื่ออะไร” เวินเทียนเหล่ยพูดพร้อมยิ้มกว้างขณะเช็ดปาก
“ไม่เกี่ยวกับความเข้าใจหรอก แค่ตอนเช้ามีคนจากจวนกั๋วกงมาหาข้าและชวนให้ข้าไปพักที่นั่นเหมือนกัน” หลี่เยว่หานตอบเสียงเบา
เวินเทียนเหล่ยหัวเราะ “ดูเหมือนว่าจวนกั๋วกงจะห่วงใยจวนขุนพลเหมือนกับข้าเลยนะ”
หลี่เยว่หานมอ