งเขาแวบหนึ่งแล้วพูดขึ้น “เจ้าก็เห็นแล้วว่าจวนขุนพลมีคนเฝ้าแน่นหนา เมิ่งฉีฮ่วนยังทิ้งองครักษ์ลับไว้หลายคน ข้าปลอดภัยดีเมื่ออยู่ที่นี่”
“ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะไม่ชวนเจ้าไปอยู่ที่จวนเวินแล้ว อย่างไรเจ้าก็ไม่ไปจวนกั๋วกง และคงไม่ไปจวนเวินของข้าด้วย” เวินเทียนเหล่ยลุกขึ้นพร้อมกับเรอออกมาอย่างไร้มารยาท “แต่ข้าได้ยินมาว่าเจ้าส่งเหยียนจื่อเซียงกลับไปที่อำเภอฮัวซีเมื่อคืน ความจริงแล้วอำเภอฮัวซีอาจไม่ได้ปลอดภัยกว่าเมืองหลวงเลย”
หลี่เยว่หานเข้าใจดีถึงความเสี่ยงนั้น “ข้ารู้ว่าอำเภอฮัวซีที่อยู่ใกล้กับเมืองหลวงอาจไม่สงบสุขเช่นกัน แต่การให้จื่อเซียงอยู่กับครอบครัว อย่างน้อยไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็สามารถพึ่งพาอาศัยกันได้”
“ในเมื่อเจ้ารู้เหตุผลนี้ดี แล้วทำไมเจ้าถึงปฏิเสธจวนกั๋วกงและข้าล่ะ” เวินเทียนเหล่ยยิ้มพลางเอ่ยถาม
“มันคนละเรื่องกัน…” หลี่เยว่หานเบือนหน้าไปทางอื่น
เวินเทียนเหล่ยเห็นเช่นนั้นก็ไม่เซ้าซี้ต่อ เพียงแต่พูดขึ้นว่า “เจ้านี่ฉลาดนัก พอสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของกระแสก็รีบปิดร้านค้าทั้งหมดทันที แล้วบอกว่าเจ้าของร้านลาหยุดกลับบ้านไปก่อน เจ้ารู้ไหมว่าแค่สองวัน ร้านค้าของครอบครัวข้าก็ถูกคนของเขายึดไปแล้ว”
หลี่เยว่หานได้ยินก็อดสงสัยไม่ได้ “ใต้ฝ่าพระบาทยังกล้าทำเช่นนี้กับพ่อค้าชั้นหนึ่งหรือ?”
เวินเทียนเหล่ยยักไหล่ “ก็อย่างที่เขาว่ากันว่า ‘นักปราชญ์ เกษตรกร ช่างฝีมือ และพ่อค้า’ พวกเราพ่อค้าไ
