บทที่ 339 มิใช่เท็จ แต่ก็มิใช่จริง
“เชิญคุณหนูหลานไปที่โถงใหญ่ ข้าจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยแล้วไปพบแขก” หลี่เยว่หานกล่าวขึ้นเมื่อได้ยินว่าคนที่มาคือคุณหนูหลาน ภาพในความทรงจำขณะอยู่ในจวนกั๋วกงพลันปรากฏขึ้น นางสวมชุดกระโปรงยาวสีชมพู ยืนอยู่ใต้ระเบียงเงยหน้าขึ้นพูดคุยกับเมิ่งฉีฮ่วน ทำให้หลี่เยว่หานพลันหงุดหงิดโดยไม่รู้ตัว
เมื่อหลี่เยว่หานจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว นางก็พาสาวใช้ติดตามออกจากลานไปยังโถงใหญ่ ส่วนคุณหนูหลานดูไม่เกรงอกเกรงใจเลยสักนิด นั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์ระหว่างรอ
โชคดีที่หลี่เยว่หานไม่ได้ปล่อยให้คุณหนูหลานรอนานนัก ไม่นานก็ปรากฏตัวที่หน้าประตูโถงใหญ่
“ขอคารวะฮั่นหรงฟูเหริน” คุณหนูหลานค้อมตัวคารวะอย่างมีมารยาท
“เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องมากพิธี” หลี่เยว่หานเอ่ยพลางประคองคุณหนูหลานให้ลุกขึ้น “เชิญคุณหนูหลานนั่งลงก่อน”
คุณหนูหลานสัมผัสได้ถึงความรู้สึกไม่ต้อนรับจากหลี่เยว่หานอย่างชัดเจน แต่ก็ไม่ได้เอ่ยคำใดเพื่อทำลายบรรยากาศ หลังจากนั่งลงแล้ว นางจึงเข้าเรื่องทันที “วันนี้พี่หญิงมาเพื่อสิ่งใดหรือ?”
“ท่านพ่อท่านแม่และท่านปู่ของข้าส่งข้ามาเชิญเจ้าไปพักที่จวนกั๋วกงสักระยะหนึ่ง” คุณหนูหลานกล่าวอย่างตรงไปตรงมา นางลอบถอนหายใจเบา ๆ เมื่อได้ยินหลี่เยว่หานเรียกนางว่าพี่หญิง “ได้ยินว่าท่านแม่ทัพเมิ่งยุ่งกับภารกิจทหาร และเจ้าก็กำลังตั้งครรภ์ คนในครอบครัวเป็นห่วง จึงให้ข้ามารับเจ
