บทที่ 337 ส่งกลับจวนทันที
“เจ้ากังวลเรื่องอะไรอยู่กันแน่?” หลี่เยว่หานพยายามถามด้วยความอดทน
“ไม่รู้เหมือนกัน ข้าแค่รู้สึกกระวนกระวายเป็นพัก ๆ ข้าอดคิดไม่ได้ว่า ถึงแม้ข้าจะช่วยอะไรได้ไม่มากนักในเมืองหลวง แต่ตราบใดที่ข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะต้องมีประโยชน์แน่นอน” เหยียนจื่อเซียงมองหลี่เยว่หานด้วยความจริงใจและอ้อนวอน “พี่เยว่ อย่าผลักไสข้าเลยจะได้ไหม?”
หลี่เยว่หานเห็นท่าทางดื้อดึงของนางก็เข้าใจว่า ไม่ว่าจะใช้เหตุผลหรืออธิบายอย่างไร เหยียนจื่อเซียงก็ไม่ยอมฟัง จึงได้แต่ถอนหายใจและปล่อยให้นางอยู่ต่อไปก่อน อย่างไรจวนขุนพลก็ใหญ่พอที่จะให้เหยียนจื่อเซียงพักอยู่ชั่วคราวได้
อย่างไรก็ตาม หลี่เยว่หานก็ไม่คิดจะให้เหยียนจื่อเซียงอยู่ในเมืองหลวงตลอดไป
คนค้าขายมักจมูกไวต่อกลิ่นการเปลี่ยนแปลง หากร้านผ้าตระกูลเหยียนเริ่มสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของกระแส ท่านลุงที่เป็นถึงรองเสนาบดีก็คงไม่พลาดเช่นกันที่เมืองหลวงจะเริ่มเข้าสู่สถานการณ์ที่วุ่นวายมากขึ้น
การต่อสู้ชิงตำแหน่งรัชทายาทใกล้จะปะทุเต็มที เมิ่งฉีฮ่วนยุ่งอยู่ตลอดจนหลี่เยว่หานแทบจะไม่เห็นหน้าเขา ในสถานการณ์เช่นนี้ การปล่อยให้เหยียนจื่อเซียงอยู่ในเมืองหลวงถือว่าเป็นความคิดที่ไม่ดีนัก
คืนนั้นเอง หลี่เยว่หานจึงแอบให้คนใส่ยานอนหลับลงในน้ำชาของเหยียนจื่อเซียงสักเล็กน้อย หลังจากนางหลับสนิทแล้ว ก็สั่งให้สาวใช้และบ่าวรับใช้ชายในจวนจัดรถม้า โดยใช้ตราของนางเพื่อพ
