าเหยียนจื่อเซียงออกจากเมืองหลวงในยามค่ำคืน
เมิ่งฉีฮ่วนที่หมกตัวอยู่ในค่ายทหารมาหลายวัน หลังจากเวินเทียนเหล่ยกลับมาถึงเมืองหลวง หลี่เยว่หานก็รู้สึกถึงกระแสความเคลื่อนไหวอันไม่ปกติในเมืองหลวง สิ่งที่เคยขายดี เช่นถานไคว่*[1] ก็ถูกแย่งซื้อราวกับขาดตลาด ตั้งแต่เวินเทียนเหล่ยกลับมา ชาวบ้านผู้ร่ำรวยและเหล่าขุนนางก็พากันซื้อนำกลับไปที่จวนครั้งแล้วครั้งเล่า
โชคดีที่เมื่อครั้งที่หลี่เยว่หานเพิ่งมาถึงเมืองหลวง นางได้ให้ผู้ดูแลอวี้ซื้อสาวใช้แบบสัญญาทาสหลายคนมาแล้ว จากนั้นจึงสอนวิธีทำถานไคว่ให้พวกนางจนชำนาญ หลี่เยว่หานจึงเบาใจ และสามารถเพิ่มผลผลิตได้หลายเท่าจนเพียงพอกับความต้องการในช่วงนี้พอดี
เมื่อเห็นรายได้ที่แทบจะเพิ่มขึ้นเป็นกอบเป็นกำทุกวัน หลี่เยว่หานกลับไม่รู้สึกยินดี แต่กลับเริ่มรู้สึกกังวล
วันนั้นหลี่เยว่หานเกิดนึกอยากออกมาเดินเล่น จนบังเอิญมาถึงบริเวณร้านถานไคว่ และได้พบกับหลิ่วเทียนเสียงที่กำลังยุ่งอยู่ในร้านพอดี นางจึงขอดูบัญชีที่บันทึกไว้ หลิ่วเทียนเสียงเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของหลี่เยว่หานจึงถามด้วยความสงสัย ในใจรู้สึกประหม่าเล็กน้อย คิดว่าเขาทำอะไรไม่ดีพอหรือไม่
“ฮูหยิน ในบัญชีมีอะไรที่ไม่ถูกต้องงั้นหรือ?”
หลี่เยว่หานรีบส่ายหน้าเมื่อได้ยินคำพูดนั้น “ท่านพ่อบุญธรรมอย่าได้เรียกข้าว่า ‘ฮูหยิน’ เลย เรียกข้าว่า ‘เยว่หาน’ เถอะเจ้าค่ะ เรื่องบัญชีไม่มีปัญหาอะไร เพียงแต่ขายดีเกินไป ข้ากลับรู้สึ
