กไม่สบายใจนัก”
หลิ่วเทียนเสียงยิ้มอย่างสบายใจ “นี่มันดีแล้ว ขายดีก็ถือเป็นเรื่องดี และยิ่งกำลังจะเข้าฤดูหนาว ของดองเหล่านี้ก็จะขายดีขึ้นกว่าก่อนจะเข้าหน้าหนาวเสียอีก ไหนจะคนในจวนต่าง ๆ ที่มีหลายปากรอทานอาหาร นี่แหละเป็นเหตุผลที่พวกเขามาสั่งทีละเจ็ดแปดไหซึ่งก็นับว่าปกติ”
ความรู้สึกสบายใจของหลิ่วเทียนเสียงไม่อาจทำให้หลี่เยว่หานคลายกังวลได้ นางยิ่งรู้สึกไม่สงบใจมากขึ้น
แม้ว่ากำลังจะเข้าฤดูหนาว ของดองมักจะขายดีกว่าก่อนหน้านี้ แต่ก็ดีได้ไม่ถึงขนาดนี้ นางเคยคำนวณไว้คร่าว ๆ ว่าปกติแต่ละจวนจะสั่งเดือนละสามไหก็ถือว่ามากแล้ว หากจวนไหนอยากเพิ่มก็อาจจะสั่งสี่หรือห้าไห ซึ่งก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นไม่บ่อย
แต่ตอนนี้กลักลายเป็นว่า หลายจวนสั่งทีเดียวเจ็ดแปดไหจนของในร้านแทบจะหมดเกลี้ยง นี่มันน่าสงสัยเกินไป
ไม่เพียงแค่ของดองเท่านั้น แม้แต่การค้าอื่น ๆ ทั้งโรงหมักสุรา หอเครื่องหอม ทั้งหมดของนางก็คึกคักขึ้นมาอย่างผิดปกติ ราวกับมีใครจงใจส่งเงินมาให้ไม่ขาดสาย
ไม่ใช่…นี่ไม่ใช่การส่งเงินให้นาง!
ทันใดนั้นหลี่เยว่หานก็เข้าใจสถานการณ์ นางรีบเอ่ยลาและขึ้นรถม้าไปพร้อมกับหมิงจู มุ่งหน้าไปยังค่ายทหารนอกเมืองหลวงโดยด่วน
คนเหล่านี้ไม่ได้ส่งเงินมาให้นาง แต่ส่งมาให้เมิ่งฉีฮ่วน! และวิธีส่งเงินแบบโจ่งแจ้งเช่นนี้ย่อมดึงดูดความสนใจของกลุ่มอำนาจในเมืองหลวงแน่ ๆ ดังนั้น ก่อนออกจากเมือง นางจึงแวะไปยังหอฝานเทียนและแจ้งกับผู้ด
