ผู้นี้ ทำให้นางแทบจะนั่งได้ไม่มั่นคง นางจึงได้แต่ส่งสัญญาณให้หมิงจูสอบถามดู
“ท่านแม่ทัพสั่งไว้ ให้ส่งฮูหยินกลับจวนทันที ห้ามล่าช้าแม้แต่น้อย!” ไม่รอให้หมิงจูได้ถาม ทหารที่บังคับรถม้าก็กล่าวขึ้นทันทีเมื่อเห็นหมิงจูโผล่หน้าออกมา
“แต่ฮูหยินเดินทางมาเพื่อพบท่านแม่ทัพ แล้วทำไมท่านแม่ทัพถึงไม่พบ?” หมิงจูถามอย่างไม่เข้าใจนัก
“ค่ายทหารเป็นสถานที่สำคัญ ผู้หญิงห้ามเข้า!” อีกฝ่ายตอบอย่างเย็นชา
หมิงจูรู้สึกขัดใจมากและกำลังจะพูดอะไรออกมา แต่หลี่เยว่หานก็ส่งสัญญาณให้หยุด
นางรู้ดีว่าเมิ่งฉีฮ่วนมีเหตุผลที่ทำเช่นนี้ สถานการณ์ในเมืองหลวงตอนนี้สับสนไม่น้อย เขาคงไม่ทำอะไรที่จะเป็นอันตรายต่อนางแน่
เมื่อกลับถึงจวนก็ค่ำมืดแล้ว ทหารที่บังคับรถม้ารีบกระโดดลงจากรถและเตรียมจะวิ่งออกไปนอกเมืองต่อทันที
หลี่เยว่หานรีบเรียกเขาไว้ “พี่ชาย ถึงแม้ม้าที่เรานำมาจะไม่ใช่ม้าที่ดีนัก แต่ก็พอจะช่วยเป็นพาหนะให้ท่านได้ ประเดี๋ยวประตูเมืองก็จะปิดแล้ว หากวิ่งไปเองท่านคงไม่ทันแน่”
อีกฝ่ายฟังแล้วครุ่นคิดเล็กน้อย ครั้นเห็นด้วยกับคำพูดของหลี่เยว่หานจึงยอมรับน้ำใจนั้น
ขณะที่กำลังปลดม้าออกจากชุดลากรถ หลี่เยว่หานก็กดเสียงลงต่ำพูดกับเขาว่า “รบกวนแจ้งท่านแม่ทัพด้วยว่าข้าได้สั่งปิดร้านค้าทุกแห่งในเมืองหลวงแล้ว และพรุ่งนี้เช้าจะหยุดกิจการทั้งหมดที่นอกเมืองด้วย ขอให้เขาสบายใจได้ ข้าจะรอเขากลับมา!”
[1] 坛脍 เนื้อหมักที่ใส่ในไห หรือเครื่องจ
