เจ้าคือผู้ดูแลหรือ จวนขุนพลนี้ถึงกับขัดสนถึงขนาดนั้นเชียวหรือ? ไม่เพียงแต่ไม่มีชาดี แม้แต่บ่าวรับใช้ก็มีไม่กี่คน เมื่อดูจากเงินเดือนของท่านขุนพลที่ไม่ใช่น้อย ทำไมถึงดูเหมือนขาดแคลนแบบนี้เล่า คนที่ไม่รู้คงคิดว่าฮ่องเต้ไม่ยอมจ่ายเงินเดือนให้พวกท่านเสียด้วยซ้ำ!”
“มองข้าทำไม ที่ข้าพูดมันก็ไม่ใช่ไม่มีเหตุผลไม่ใช่หรือ ดูสิ ตอนนี้จวนของขุนนางใหญ่ข้างนอกนั้นล้วนแต่คึกคักมากมาย จวนของพวกท่านนี่คนก็น้อยไม่พอ แม้แต่ผู้ดูแลยังไม่มีเสื้อผ้าดี ๆ จะใส่ เจ้าดูชุดที่เจ้าสวมอยู่สิ ขนาดผู้ดูแลร้านข้างนอกของข้ายังแต่งตัวดีกว่าเจ้าอีก!”
“…”
หลี่เยว่หานที่ได้ยินคำพูดของเวินเทียนเหล่ยก็ถึงกับนิ่งงัน ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี
จริงอยู่ที่ว่าคนในจวนขุนพลนั้นมีจำนวนน้อย แต่ในบัญชีการเงินของจวนก็มีเงินไม่น้อยเลย เงินที่หลี่เยว่หานหาได้จากภายนอก ส่วนใหญ่ก็นำมาเติมในกองกลางของจวน อีกทั้งยังมีเงินเดือนของเมิ่งฉีฮ่วน รวมถึงกำไรจากเรือกสวนไร่นาและร้านค้าภายใต้ชื่อของจวนที่ส่งมาทุกเดือน จะพูดว่าจวนขุนพลนี้ขัดสนจนถึงขั้นเวินเทียนเหล่ยต้องมาพูดเช่นนี้ก็ดูจะไม่ถูกต้องนัก
แต่ที่จริงแล้ว หลี่เยว่หานและเมิ่งฉีฮ่วนใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านมานาน ปกติก็ไม่ใช่คนที่ชอบความฟุ้งเฟ้อ ใช้จ่ายอย่างหรูหรา สิ่งใดที่ต้องการก็มีอยู่แล้ว เพียงแต่ไม่ได้มีคนมากมายอย่างจวนอื่น ๆ ที่ใช้คนดูแลสวนดอกไม้หลายคน หรือมีคนคอยรับใช้ใกล้ชิดหลายคน
ยิ่งไปกว่
